یادداشت مهمان-میثم میرزاحسنی؛ در چند سال اخیر رویکرد رئالیسم اجتماعی تبدیل به تنها رویکرد اغلب فیلمسازان در سینمای ایران شده و در این شرایط که فقط به یک ژانر پرداخته می شود، تجربه گرایی محمد داوودی از چند جهت تحسین برانگیز است. هم حق انتخاب بیشتر و بهتری به مخاطب می دهد و هم در کارنامه خودش به عنوان کارگردان کار اولی یک حرکت تازه است.
داوودی در «اردوبهشت» فضایی رئالیستی اما با فراز و فرودهای سینمایی را ترسیم کرده که با فرمت این جنس سینما همخوانی دارد. در نورپردازی توجه به کنتراست رنگ ها این تعلیق و اضطراب فیلمنامه را دوچندان کرده است. فیلمبرداری از نقاط قوت فیلم است. از معدود دفعاتی است که فیلمبردار یک فیلم اجتماعی به صورت اگزجره و خارج از کادر قاب نمیبندد و نه به عنوان راهکاری مبنی بر متفاوت نمایی بلکه کاملا در خدمت تبیین مفاهیم مورد نظر در داستان عمل می کند.
برگ برنده دیگر فیلم تلاش داوودی در جهت شکستن پرسونای شکل گرفته بازیگران فیلمش است. ستاره پسیانی متفاوت که نشان می دهد اگر کارگردان ماهری مقابلش باشد می تواند یکی از شانس های اصلی دریافت سیمرغ نقش اول زن جشنواره امسال باشد. یک مادر تمام عیار ایرانی که توانسته به خوبی از میمیک اش در جهت پیشبرد فیلمنامه استفاده کند. حامد بهداد هم دیگر آن پرسونای همیشگی اش نیست بلکه کاملا انرژی اش کنترل شده و تلورانس های احساسی نقش را به خوبی پیش چشم مخاطب عرضه میکند. هر چند که بهداد نشان داده خودش مانند یک کارگردان حرفه ای می تواند نقش را برای خودش کاستومایز کند اما در تلاش داوودی برای یک بازی دیگرگون نمی توان شک کرد.
اما مهمترین امتیاز مثبت فیلم درک عمیق داوودی از فضاسازی و قواعد ژانر است. از طراحی صحنه و لباس محیط بیمارستان گرفته که به خوبی فضایی پر تعلیق را برجسته می کند تا چهره پردازی سرشار از جزئیات که نشان می دهد داوودی بعد از فیلمنامه هایی که نوشته در جایگاه کارگردان هم حرفی برای گفتن دارد.
از همین حالا میتوان حدس زد که فیلم در اکران عمومی دچار سانسورهای بالادستی می شود اما تماشای «اردوبهشت» را می توان توصیه کرد. خون تازه ای در رگ رئالیسم زده سینمای ایران با چنین فیلمهایی جاری می شود و باید بیشتر از تنوع ژانر و تجربه گرایی حمایت کرد.
