دیابت با تغییرات نامحسوس در ساختار چشم مرتبط است

به گزارش بهداشت نیوز، الیته پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران که این مطالعه را انجام داده‌‌اند، می‌گویند بعید است که این تفاوت‌ها تأثیر عمده‌ای بر مراقبت‌های بالینی معمول داشته باشند زیرا این تغییرات بسیار کوچک هستند.

دلیل انجام این مطالعه

دیابت صدها میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و یکی از علل اصلی مشکلات چشمی، از جمله رتینوپاتی دیابتی، آب مروارید و گلوکوم است. درک اینکه آیا دیابت ابعاد فیزیکی چشم را تغییر می‌دهد یا خیر، می‌تواند به بهبود برنامه‌ریزی جراحی آب مروارید کمک کند و بینش‌هایی در مورد پیشرفت بیماری چشمی دیابتی ارائه دهد.

نحوه انجام مطالعه

پژوهشگران داده‌های مرحله دوم مطالعه کوهورت چشم شاهرود در ایران را تجزیه و تحلیل کردند. این مطالعه شامل ۴۴۵۲ بزرگسال ۴۵ تا ۶۹ ساله بود که از این تعداد ۱۰۴۱ نفر دیابت داشتند و ۳۴۱۱ نفر دیابت نداشتند. دیابت با استفاده از قند خون ناشتا، سطح HbA1c یا استفاده از داروهای کاهنده قند خون شناسایی شد.

این تیم با استفاده از یک بیومتر نوری با دقت بالا، چندین ویژگی چشم را اندازه‌گیری کرد، از جمله:

* طول محوری (طول جلو تا عقب چشم)

* ضخامت عدسی

* ضخامت مرکزی قرنیه

* قطر قرنیه

* عمق اتاق قدامی و زلالیه

* اندازه‌گیری انحنای قرنیه و آستیگماتیسم

آنچه پژوهشگران یافتند

افراد مبتلا به دیابت در مقایسه با شرکت‌کنندگان غیر دیابتی موارد زیر را داشتند:

* عدسی چشم ضخیم‌تر

* قرنیه مرکزی ضخیم‌تر

* چشم‌های کمی کوتاه‌تر (طول محوری کاهش یافته)

* عمق زلالیه کمی کم‌عمق‌تر

* قطر قرنیه کمی کوچک‌تر

پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، جنس، شاخص توده بدنی، تحصیلات، فشار خون و خطای انکساری، این ارتباطات همچنان معنی‌دار بودند. دیابت با موارد زیر مرتبط بود:

* طول محوری کوتاه‌تر ۰.۱۱ میلی‌متر

* عمق زلالیه کمتر ۰.۰۲۷ میلی‌متر

* قطر قرنیه کوچک‌تر ۰.۰۶۳ میلی‌متر

* قرنیه مرکزی ضخیم‌تر ۶.۷۵ میکرومتر

* لنز ضخیم‌تر ۰.۰۵ میلی‌متر

این مطالعه تفاوت‌های قابل توجهی در چندین اندازه‌گیری دیگر چشم، از جمله اکثر پارامترهای انحنای قرنیه و قطر مردمک، پیدا نکرد.

چطور دیابت بر چشم تاثیر می‌گذارد؟

پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که قند خون بالا به طور مزمن ممکن است باعث تجمع الکل‌های قندی مانند سوربیتول در داخل عدسی چشم شود. این می‌تواند آب را به داخل عدسی بکشد و آن را کمی ضخیم‌تر کند.

آنها همچنین پیشنهاد می‌کنند که محصولات نهایی گلیکاسیون پیشرفته (AGEs) - ترکیبات مضری که هنگام اتصال قندها به پروتئین‌ها تشکیل می‌شوند - ممکن است بافت‌های چشم را تغییر دهند. این تغییرات می‌توانند بر ژل زجاجیه، صلبیه و قرنیه تأثیر بگذارند و منجر به تفاوت‌های ساختاری ظریف در چشم‌های دیابتی شوند.

اهمیت بالینی یافته‌ها محدود بودند

اگرچه این تفاوت‌ها از نظر آماری معنی‌دار بودند، اما محققان تأکید کردند که بسیار کوچک هستند. برای مثال:

* افزایش ضخامت قرنیه، اندازه‌گیری‌های فشار چشم را تنها حدود ۰.۳ میلی‌متر جیوه تغییر می‌دهد.

* کاهش طول محوری تنها با تغییر جزئی در محاسبات انکساری مطابقت دارد.

* تغییر در عمق زلالیه کمتر از حد دقت بسیاری از ابزارهای بالینی بود.

در نتیجه، بعید است که این یافته‌ها نحوه درمان بیماران بوسیله چشم‌پزشکان را تغییر دهند. در عوض، این یافته‌ها به توصیف ویژگی‌های ساختاری ظریف چشم‌های دیابتی کمک می‌کنند.

نقاط قوت و محدودیت‌های مطالعه

نقاط قوت این مطالعه شامل حجم نمونه بزرگ، طراحی مبتنی بر جمعیت، اندازه‌گیری‌های استاندارد و طبقه‌بندی دقیق دیابت است.

با این حال، این تحقیق مشاهده‌ای بود و در بین بزرگسالان میانسال و مسن در ایران انجام شد، به این معنی که نتایج ممکن است برای جمعیت‌های جوان‌تر یا سایر گروه‌های قومی صدق نکند. این مطالعه همچنین نتوانست تعیین کند که آیا دیابت مستقیماً باعث تغییرات مشاهده شده در چشم شده است یا خیر.

نتیجه نهایی

این مطالعه بزرگ نشان می‌دهد که دیابت با الگوی متمایز اما بسیار ظریفی از تغییرات چشم، از جمله عدسی‌ها و قرنیه‌های ضخیم‌تر و ابعاد کمی کوچکتر چشم، مرتبط است. اگرچه این تفاوت‌ها درک دانشمندان را از چگونگی تأثیر دیابت بر چشم بهبود می‌بخشد، اما تأثیر عملی آنها بر مراقبت‌های معمول از چشم محدود به نظر می‌رسد. مطالعات طولانی‌مدت بیشتری برای تعیین چگونگی ایجاد این تغییرات ساختاری در طول زمان و اینکه آیا بر خطر بیماری چشمی دیابتی تأثیر می‌گذارند یا خیر، مورد نیاز است.