تفال به حافظ ۱۹ دی ماه ۱۴۰۰؛ رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

فرارو- فال گرفتن از  آثار ادبی، از باور‌های کهن این مرز و بوم است. در گذر زمان ساکنان این خاک به ادیبانی که گمان می‌بردند بهره‌ای از کلام حق دارند رجوع می‌شد. با این حال، اما در گذر زمان تنها تفال به حافظ در فرهنگ عامیانه ما باقی مانده است.

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

روندگان طریقت ره بلا سپرند

رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

غم حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب

که نیست سینه ارباب کینه محرم راز

اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنیست

من آن نیم که از این عشقبازی آیم باز

چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم

ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز

چه فتنه بود که مشاطه قضا انگیخت

که کرد نرگس مستش سیه به سرمه ناز

بدین سپاس که مجلس منور است به دوست

گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز

غرض کرشمه حسن است ور نه حاجت نیست

جمال دولت محمود را به زلف ایاز

غزل سرایی ناهید صرفه‌ای نبرد

در آن مقام که حافظ برآورد آواز

شرح لغت: حبیب: به فتح اول محبوب و محب (عاشق) /غماز: به فتح اول و تشدید دوم سخن چین /مشاطه‌ی قضا: آرایشگر تقدیر /ناهید: زهره، پروردگار هنر

تفسیر عرفانی:‌

شکر می‌کنم که به مراد دلم رسیدم و اینکه از روی دوستی با من دمساز و همراه گشته ای. مقصود او از این شعر این است که، محبوب نیازی به مهر و محبت عاشق ندارد، اما با این حال، عاشق واقعی که در این راه سر از پا نشناسد، همواره به او عشق می‌ورزد و از این راه منحرف نمی‌گردد و هیچ گاه اشتیاق قلبش را به زبان نمی‌آورد.

تعبیر غزل:

هر کاری که انجام می‌دهی، نیت خالص داشته باش و آن را به خاطر خدا انجام بده، نه به خاطر دیگران. چون اگر در کارهایت خلوص نیت داشته باشی، هیچ گاه از کار‌ها پشیمان نخواهی شد و گرفتار قدرناشناسی دیگران هم نمی‌شوی. پس کارهایت را خالصانه انجام بده که هیچ گاه ضرری متوجه شما نشود. انشاءالله.