تزریق آمپول های لاغری برای این افراد خطرناک است!

به گزارش بهداشت نیوز، دکتر مجید حسن قمی، نایب رئیس انجمن تغذیه ایران درباره آمپول‌های نسل جدید دیابت GLP-1 که در کاهش وزن هم موفق عمل کرده‌اند می‌گوید: داروهایی تزریقی مانند سما گلوتید و «تیرزپاتید» توانسته‌اند کاهش وزن‌ را ایجاد کنند که تا چند سال پیش فقط با جراحی‌های «باریاتریک» مانند «بای پس» قابل تصور بود. اما در کنار این معجزه دارویی، یک سؤال بسیار مهم بالینی در حال مطرح شدن است: آیا تمام وزن از دست رفته در مراجعین ما، صرفا چربی است؟

او در پاسخ به این پرسش کلیدی توضیح می‌دهد: کاهش سریع وزن یک روی تاریک نیز دارد؛ تحلیل توده بدون چربی (FFM). بررسی مطالعات معروفی مانند «استپ» و «سورمون» نشان می‌دهد که بخشی از کاهش وزن ناشی از آگونیست‌های گیرنده GLP-۱ مربوط به توده بدون چربی (Fat-Free Mass (FFM)) است. در برخی آنالیزها، حدود ۲۵ تا ۴۰ درصد وزن از دست رفته از FFM تشکیل شده است. اما به عنوان متخصص تغذیه، باید دقیق‌تر نگاه کنیم. کاهش توده بدون چربی لزوما به معنای تحلیل وحشتناک «عضله اسکلتی» نیست زیرا FFM صرفا شامل عضلات اسکلتی و شامل ذخیره گلیکوژن نیز است که شکل ذخیره‌ای کربوهیدرات در بدن است که عمدتا در کبد و عضلات ذخیره می‌شود. هر گرم گلیکوژن با ۳ تا ۴ گرم آب در بدن همراه است.

این متخصص تغذیه درباره اینکه چه مقدار از این کاهش وزن مربوط به تحلیل عضلانی است؟ می‌گوید: امروزه سؤال اصلی محققان این نیست که آیا توده بدون چربی کاهش می‌یابد؟، بلکه این است که چه مقدار از این کاهش مربوط به حجم عضله اسکلتی است؟ مطالعات جدید مبتنی بر ارزیابی‌های دقیق نشان داده‌اند که در بسیاری از بیماران، کاهش واقعی عضله اسکلتی کمتر از آن چیزی است که از روی افت کلی توده بدون چربی تصور می‌شود.

خطر تحلیل عضلات برای این گروه‌ها
دکتر قمی تاکید می‌کند: زنگ خطر تحلیل عضلانی برای گروه‌های پرخطر از جمله سالمندان به دلیل ریسک بالای سارکوپنی و بیمارانی با دریافت ناکافی پروتئین در طول دوره مصرف دارو بدن‌شان ضعیف شده و افراد کاملا کم‌تحرک بدون تمرینات مقاومتی به شدت وجود دارد. بیماران دارای چاقی سارکوپنیک و افراد با سابقه رژیم‌های یویو یا کاهش‌ها و افزایش وزن مکرر نیز باید پیش از تزریق آمپول‌های لاغری با پزشک مشورت کنند چرا که تحلیل توده عضله اسکلتی آن‌ها را نیز تهدید می‌کند.

تغییر پارادایم موفقیت درمان چاقی
او با بیان اینکه پارادایم در ارزیابی موفقیت درمان چاقی تغییر کرده توضیح می‌دهد: امروزه در مجامع تخصصی چاقی، اجماع بر این است که موفقیت درمان نباید صرفا بر اساس درصد کاهش وزن روی ترازو سنجیده شود. شاخص‌های بالینی مهمی نظیر کاهش توده چربی، حفظ توده بدون چربی، حفظ عملکرد عضلانی، عملکرد فیزیکی بیمار و سلامت متابولیک فرد باید به طور جدی مد نظر قرار گیرند.

قمی در این باره مثال می‌زند: ممکن است دو بیمار هر کدام ۱۵ کیلوگرم وزن کم کنند؛ اما بیمار «الف» عمدتاً بافت چربی از دست داده باشد و بیمار «ب» مقدار قابل‌توجهی از ذخایر عضلانی خود را قربانی کرده باشد. این دو بیمار روی ترازو نتیجه یکسانی دارند، اما از نظر بالینی و پیامدهای بلندمدت سلامتی، کاملا متفاوت‌اند.

وزن کم کردن مهم نیست
او در پایان بر این نکته تاکید می‌کند که شاید مهم‌ترین سؤال در «عصر داروهای GLP-۱» این نباشد که شما چند کیلوگرم وزن کم کرده‌اید؟ بلکه سؤال حیاتی این است که: شما دقیقا چه چیزی را از دست داده‌اید؟ بنابراین رسالت همه متخصصان تغذیه در کنار تجویز این داروها، طراحی استراتژی‌های پروتئینی و ورزش‌های مقاومتی برای محافظت از عضلات بیمار است، به همین دلیل مصرف این داروها باید با تجویز و توصیه متخصصان انجام شود.

منبع: همشهری آنلاین