این فصل برای پرسپولیس فقط با نتایج ضعیف خلاصه نمیشود؛ یک الگوی مشخص در شکستها دیده میشود که باید جدی گرفته شود. سرخها اغلب مقابل تیمهایی امتیاز از دست دادهاند که میانگین سنیشان بین ۲۴ تا ۲۷ سال بوده؛ تیمهای جوان، دونده و با پرس از بالا. این تفاوت انرژی و شدت بازی، عملاً پرسپولیس را به دردسر انداخته است.
وقتی میانگین سنی یک تیم مثل پرسپولیس بالای ۳۱ سال باشد، طبیعی است که در فوتبال پرسرعت امروز به مشکل بخورد. تیمهای جوان با دوندگی بالا و فشار مداوم، اجازه گردش راحت توپ را نمیدهند. آنها با پرس هماهنگ، مدافعان را تحت فشار میگذارند و بازیسازی از عقب زمین را مختل میکنند. پرسپولیس در چنین شرایطی بارها مجبور به ارسال توپهای بلند و بازی مستقیم شده؛ سبکی که معمولاً به از دست رفتن مالکیت ختم میشود.
از نظر بدنی هم افزایش سن، احتمال مصدومیت را بالا میبرد و دوره بازگشت را طولانیتر میکند. پرسپولیس این فصل بارها با غیبت مهرههای کلیدی مواجه بوده و همین موضوع باعث از بین رفتن ثبات ترکیب شده است. تیمی که مدام تغییر کند، هماهنگی لازم برای شکستن پرس و اجرای گردش سریع توپ را نخواهد داشت.
در میانه میدان هم مشکل کاملاً محسوس است. هافبکها باید حلقه اتصال دفاع و حمله باشند، اما وقتی از نظر سرعت و توان بدنی عقب بمانند، جا میمانند و فضا را به حریف میدهند. نتیجه این میشود که تیمهای جوان با گردش سریع توپ، کنترل بازی را در دست میگیرند و پرسپولیس را وادار به عقبنشینی میکنند.
فوتبال امروز بر پایه تحرک، پرس و انتقال سریع بنا شده است. اگر تیمی نتواند با این ریتم هماهنگ شود، سالبهسال عقب میافتد. برای پرسپولیس زنگ خطر به صدا درآمده و جوانگرایی دیگر یک انتخاب لوکس نیست؛ یک ضرورت است. ترکیب تجربه با انرژی تازه میتواند تعادل ایجاد کند، اما بدون کاهش میانگین سنی و تزریق نیروی جوان، ادامه این روند چیزی جز پسرفت تدریجی نخواهد داشت.
بیشتر بخوانید: نمیدانم چرا دوباره ساپینتو سرمربی استقلال شد/ سهراب سرمایه آبیهاست
