به روایت اندیشه ما، تقوی در سخنانی اظهار داشت: «آقای رئیسجمهور از اینکه در این مدت در مواجهه با طوفان مشکلات و سیل بحرانها با صداقت و سختکوشی در راستای خدمت به ملت تلاش میکنید باید به شما خستهنباشید گفت.»
وی با اشاره به طرح موضوع «وفاق» از سوی رئیسجمهور افزود: «آقای پزشکیان شما «وفاق» را صادقانه مطرح کردید و معیار آن را برنامه سالانه و برنامه پنجساله و سیاستهای کلی ابلاغی اعلام کردید، من عرض میکنم دو معیار مغفولمانده و فراتر و برتر از آنها را هم مطرح کنید؛ یکی قانون اساسی و دیگری اندیشه و فکر و فقه امام خمینی، زیرا قانون اساسی قرار و قانون مابین ملت و حکومت هست و رئیسجمهور مسئول اجرای قانون اساسی است، باید گفتمان قانون اساسی در فضای عمومی مناسبات حکومت و ملت رایج و حاکم باشد و به همه بخشها و همه فصلها و همه اصلهای قانون اساسی از جمله فصل حقوق ملت عمل شود.»
تقوی در ادامه با اشاره به جایگاه اندیشه امام خمینی تصریح کرد: «اندیشه و فکر و فقه امام خمینی همانگونه که مبارزه با استبداد و استعمار را از آموزههای اسلامی استنباط کرد و قشر عظیم و سازنده زنان را با رعایت موازین شرعی وارد اجتماع کرد و یا بر حق تعیین سرنوشت ملت تأکید مکرر داشت و جمهوری اسلامی را از ادله شرعی استنباط کرد، ادامه صادقانه و سالم نظام جمهوری اسلامی به حرکت در مسیر محکمات و اصول اندیشه امام خمینی شدنی است. پس در استدلالها و استشهادها و استنادات، محکمات اندیشه امام و اصول قانون اساسی را وارد فضای حکمرانی کنید.»
وی همچنین با اشاره به توصیف رئیسجمهور به عنوان «رئیسجمهور نهجالبلاغهخوان» گفت: «آقای رئیسجمهور شما به درستی به رئیسجمهور نهجالبلاغهخوان متصف شدید، پیشنهاد میکنم متناسب با جایگاه و وظایف خودتان بر بخشهای مربوط به حکمرانی علوی تأکید کنید که من دو فراز از آن را تقدیم میکنم:»
تقوی سپس فرازی از عهدنامه مالک اشتر را قرائت کرد:
«إیّاکَ وَالدِّماءَ وَ سَفکَها بِغَیرِ حِلِّها، فَإِنَّهُ لَیسَ شَیءٌ أَدنی لِنِقمَةٍ وَ لا أَعظَمَ لِتَبِعَةٍ وَ لا أَحری بِزَوالِ نِعمَةٍ وَ انقِطاعِ مُدَّةٍ مِن سَفکِ الدِّماءِ بِغَیرِ حَقِّها… فَلا تُقَوِّیَنَّ سُلطانَکَ بِسَفکِ دَمٍ حَرامٍ، فَإِنَّ ذلِکَ مِمّا یُضعِفُهُ وَ یُوهِنُهُ، بَل یُزیلُهُ وَ یَنقُلُهُ.»
وی در ادامه به خطبه ۲۱۶ نهجالبلاغه اشاره کرد و افزود:
«فَلَیسَ تَصلُحُ الرَّعِیَّةُ إِلّا بِصَلاحِ الوُلاةِ وَ لا تَصلُحُ الوُلاةُ إِلّا بِاستِقامَةِ الرَّعِیَّةِ، فَإِذا أَدَّتِ الرَّعِیَّةُ إِلَی الوالِی حَقَّهُ وَ أَدَّی الوالِی إِلَیها حَقَّها، عَزَّ الحَقُّ بَینَهُم وَ قامَت مَناهِجُ الدِّینِ وَ اعتَدَلَت مَعالِمُ العَدلِ وَ جَرَت عَلی أَذلالِها السُّنَنُ، فَصَلَحَ بِذلِکَ الزَّمانُ وَ طُمِعَ فی بَقاءِ الدَّولَةِ وَ یَئِسَت مَطامِعُ الأَعداءِ.
وَ إِذا غَلَبَتِ الرَّعِیَّةُ والِیَها أَو أَجحَفَ الوالِی بِرَعِیَّتِهِ، اِختَلَفَت هُنالِکَ الکَلِمَةُ وَ ظَهَرَت مَعالِمُ الجَورِ وَ کَثُرَ الإِدغالُ فِی الدِّینِ وَ تُرِکَت مَحاجُّ السُّنَنِ، فَعُمِلَ بِالهَوی وَ عُطِّلَتِ الأَحکامُ وَ کَثُرَت عِلَلُ النُّفوسِ، فَلا یُستَوحَشُ لِعَظیمِ حَقٍّ عُطِّلَ وَ لا لِعَظیمِ باطِلٍ فُعِلَ.»
۳۱۲۱۱
