برای نسل خاصی از هواداران میلان، کسانی که اوایل دهه ۲۰۰۰ فوتبال میلان را دنبال میکردند، یک نام بالاتر از همه میدرخشد: آندری شوچنکو. او ترکیبی بینظیر از مهارت فنی و بیرحمی در مقابل دروازه ارائه میکرد، چیزی که او را به یکی از بزرگترین مهاجمان تاریخ فوتبال تبدیل کرد. شوچنکو نامی است که همیشه با شکوه و اعتبار همراه خواهد بود و وبسایت گل این بار مقاله زیبایی در مورد این ستاره اوکراینی منتشر کرده که در ادامه باهم میخوانیم.
ریشهها: پسر کیِف
آندری در اتحاد جماهیر شوروی، در روستای کوچک دویرکیوچینا در اوکراین، حدود ۱۰۰ کیلومتر شرق کیف متولد شد. شهری که ۵۰ سال بعد، زیر بمبارانهای روسیه به رهبری پوتین آسیبهای جدی دید.
کیف زندگی بود برای شوچنکو. او اولین توپهایش را در پارکهای کوچک میان ساختمانهای شوروی نزدیک مدرسهاش میزد و استعدادش را زیر نظر والری لوبانوفسکی در دیناموکیف در پرورش داد.
غلبه بر چالشها
رسیدن به آکادمی حرفهای برای آندری آسان نبود. پدرش، نیکولای، میخواست او مسیر نظامی را دنبال کند و با ورزش مخالف بود. زندگی در سوی دیگر شهر و ناکامی در آزمون ورودی مدرسه تخصصی ورزشی، مسیر او را دشوار میکرد. علاوه بر این، فاجعه چرنوبیل در ۱۹۸۶ خانواده او را مجبور به ترک خانه و مهاجرت به ساحل کرد.
ظهور ستاره
در نهایت، دینامو کیف استعداد شوچنکو را کشف کرد. در ۱۳ سالگی، او در مسابقات معروف چیتا د آگروپولی در ایتالیا ستاره شد و ۱۰ گل زد، از جمله پنج گل در ۲۰ دقیقه پایانی فینال. همکاری او با سرگئی ربوف بعدها به زوج مهاجم مرگباری تبدیل شد که پنج عنوان لیگ، سه جام اوکراین و صعود به نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا در ۱۹۹۹ را برای دینامو رقم زد.
یک سال بعد، او در ولز با کسب عنوان بهترین گلزن جام ایان راش، جایزهای ارزشمند، یک جفت کفش افسانهای لیورپول، دریافت کرد.
مربی افسانهای و شکلگیری حرفهای
شوچنکو هنوز سبک زندگی حرفهای نداشت، اما والری لوبانوفسکی مربی و راهنمای او بود. لوبانوفسکی او را به تیم ذخیره دینامو آورد و با روشی سختگیرانه او را از سیگار دور کرد، تا جایی که حتی امروز دیدن یک سیگار برای شوچنکو تهوعآور است.
شوچنکو معتقد است تمام حرفهاش را مدیون لوبانوفسکی است. او قدردانی خود را با بردن جام لیگ قهرمانان ۲۰۰۳ و توپ طلا به مربیاش نشان داد.
پادشاه شرق
تعهد، سختکوشی و تخصصی که لوبانوفسکی در او پرورش داد، اساس موفقیت طلایی شوچنکو شد. جلسات تمرینی او بیپایان بود و ساعتها به تمرین شوتزنی میپرداخت. جنارو گتوزو، همتیمی او در میلان، گفت: «هرگز بازیکنی ندیدهام که با چنین دقتی به هدف بزند.»
این پشتکار همراه با استعداد طبیعی، او را به سومین اوکراینی برنده توپ طلا تبدیل کرد، پس از اولگ بلوخین و ایگور بلانوف.
افسانه سنسیرو
در ۳۲۲ بازی برای میلان، شوچنکو ۱۷۵ گل زد و در ۲۰۰۴ اسکودتو را به دست آورد؛ تنها یک سال پس از قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا مقابل یوونتوس در ضربات پنالتی در اولدترافورد. او با ۱۴ گل در دربیهای میلان رکورددار است و نزد هواداران روسونری همچون مارکو فان باستن محترم شمرده میشود. شوچنکو یک افسانه واقعی و عضو شایسته تالار افتخار است.
همچنین بخوانید: سفر پر درد ویکتور اوسیمن؛ از مرگ مادر و فروش آب در خیابان تا رسیدن به قله فوتبال
