به گزارش خبرنگار مهر، انتخابات فدراسیون کبدی قرار است ۲۳ فروردین ۱۴۰۵ برگزار شود؛ انتخاباتی که در پایان آن رئیس چهار سال آینده این فدراسیون معرفی خواهد شد. انتخاباتی که شاید بتوان گفت در هیچ دورهای تا این اندازه با حساسیت همراه نبوده است. کبدی ایران در مقطعی ایستاده که هم نشانههای افت فنی و نتیجهگیری در آن دیده میشود و هم در آستانه چند رویداد بزرگ و تعیینکننده بینالمللی قرار دارد. از همین رو رئیس آینده فدراسیون چه ادامه مدیریت فعلی باشد و چه آغاز دورهای تازه عملاً فرصت چندانی برای آزمون و خطا نخواهد داشت و باید در کوتاهترین زمان ممکن تصمیمهایی کلیدی و سرنوشتساز برای این رشته بگیرد.
کبدی ایران طی سالهای گذشته همواره یکی از رشتههای افتخارآفرین ورزش کشور به شمار میرفت. اوج درخشش این رشته به بازیهای آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا بازمیگردد؛ جایی که تیمهای ملی کبدی ایران در هر دو بخش مردان و بانوان موفق شدند مدال طلای بازیها را از آن خود کنند. این قهرمانیهای تاریخی با شکست تیم قدرتمند و ریشهدار هند به دست آمد تیمی که سالها بر کبدی آسیا و جهان سلطه داشت. این موفقیت بزرگ نقطه عطفی در تاریخ کبدی ایران بود و سطح انتظارات از این رشته را به شکل محسوسی افزایش داد.
اما این روند صعودی چندان دوام نداشت. پس از جاکارتا کبدی ایران بهتدریج وارد مسیر نزولی شد و دیگر نتوانست برتری خود را برابر هند تثبیت کند. در بازیهای آسیایی هانگژو تیم ملی مردان به مدال نقره بسنده کرد و تیم ملی بانوان نیز تنها به مدال برنز رسید. نتیجهای که بهویژه در بخش بانوان افتی محسوس نسبت به قهرمانی دوره قبل محسوب میشد. این ناکامیها به بازیهای آسیایی محدود نماند و در ادامه تیمهای ملی ایران در رقابتهای قهرمانی آسیا، ردههای سنی پایه مانند بازیهای آسیایی جوانان بحرین نیز برابر هند متوقف شدند.
در چنین شرایطی کبدی ایران در آستانه تغییر یا تداوم مدیریت باید خود را برای یک آزمون بزرگ آماده کند. بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ که اواخر شهریورماه ۱۴۰۵ به میزبانی ژاپن برگزار خواهد شد. این رقابتها نخستین رویداد مهم پیشروی تیم ملی کبدی ایران در دوره مدیریت آینده خواهد بود و نتیجه آن نقش تعیینکنندهای در ارزیابی عملکرد رئیس فدراسیون دارد. انتظارات از کبدی ایران همچنان بالاست و جامعه ورزش بازگشت این رشته به جایگاه قهرمانی در آسیا را مطالبه میکند.
در کنار این فشار نتیجهمحور یکی از مهمترین دغدغههای فعلی کبدی ایران وضعیت نامشخص تیمهای ملی بهویژه در بخش کادر فنی است. اگرچه بهتازگی مرحله جدید اردوهای تیم ملی آغاز شده اما همچنان ابهامات جدی درباره نیمکت تیم ملی وجود دارد. در فهرست منتشرشده از سوی فدراسیون برای اردوهای اخیر نام نواب تازهقلعه به عنوان سرمربی تیم ملی دیده میشود موضوعی که بدون هیچگونه اطلاعرسانی رسمی پرسشهای متعددی را به وجود آورده است.
پس از پایان بازیهای آسیایی هانگژو و جدایی غلامرضا مازندرانی فدراسیون کبدی ایران هرگز به صورت رسمی از سرمربی جدید تیم ملی رونمایی نکرد و در ماههای گذشته وضعیت کادر فنی در حالت بلاتکلیف باقی مانده بود. حالا درج نام یک سرمربی در لیست اردوها این ابهام را ایجاد میکند که آیا این انتخاب تصمیمی قطعی برای مسیر منتهی به ناگویا ۲۰۲۶ است یا صرفاً اقدامی موقت تا زمان برگزاری انتخابات فدراسیون؟
این بلاتکلیفی در حالی ادامه دارد که زمان باقیمانده تا بازیهای آسیایی ناگویا محدود است و هرگونه تأخیر در تعیین تکلیف کادر فنی به معنای از دست رفتن فرصتهای ارزشمند آمادهسازی خواهد بود. در چنین شرایطی رئیس آینده فدراسیون چه عباس اورسجی که طی سالهای اخیر ریاست فدراسیون را بر عهده داشته و همزمان رئیس کنفدراسیون کبدی آسیا است و چه گزینهای دیگر ناگزیر خواهد بود بلافاصله پس از آغاز به کار وضعیت نیمکت تیم ملی مردان و بانوان را بهطور شفاف مشخص کند.
اهمیت این تصمیمگیری زمانی دوچندان میشود که کبدی ایران پس از بازیهای آسیایی ناگویا باید خود را برای حضور در بازیهای آسیایی داخل سالن ۱۴۰۵ نیز آماده کند؛ رقابتهایی که آذرماه همان سال و تنها حدود دو ماه پس از پایان بازیهای آسیایی به میزبانی ریاض عربستان برگزار خواهد شد. آخرین حضور کبدی ایران در این رویداد به سال ۲۰۱۴ کرهجنوبی بازمیگردد دورهای که تیمهای ملی مردان و بانوان ایران به مدال نقره دست یافتند. بازگشت دوباره به این میدان آن هم پس از یک وقفه طولانی نیازمند برنامهریزی دقیق و فشرده است.
فاصله کوتاه میان دو رویداد بزرگ آسیایی کار رئیس آینده فدراسیون را به مراتب دشوارتر میکند. ادامه مدیریت فعلی به معنای پاسخگویی به اعتماد دوباره مجمع و جبران افت نتایج سالهای اخیر خواهد بود و انتخاب مدیری جدید نیز الزاماً مسیر سادهتری را رقم نخواهد زد؛ چرا که زمان محدود اجازه تغییرات تدریجی و آزمون و خطا را نمیدهد.
در نهایت انتخابات ۲۳ فروردین ۱۴۰۵ نهفقط یک رقابت مدیریتی بلکه نقطه آغاز یک دوره سرنوشتساز برای کبدی ایران است. رشتهای که دیگر نمیتواند صرفاً به مدالآوری بسنده کند و انتظار جامعه ورزش از آن بازگشت به سکوی قهرمانی آسیاست. مسیری که هر رئیس منتخب فارغ از نام و سابقهاش باید مسئولیت سنگین آن را بپذیرد؛ مسئولیتی که موفقیت یا ناکامی آن خیلی زود و در میادین آسیایی پیشرو محک خواهد خورد.
