به گزارش خبرآنلاین، آذر ماه سال گذشته سرویس امنیت ملی عراق اعلام کرد که یک مقام امنیتی بلندپایه سابق را به اتهام دست داشتن در اعدام صدر در سال ۱۹۸۰ (در جریان مبارزات وحشیانه صدام حسین، رئیسجمهور فقید عراق) بازداشت کرده است.
در میان این افراد سرلشکر پیشین رژیم بعثی سعدون صبری القیسی، معروف به «سرتیپ نزار» مدیر شعبه پنجم استخبارات عراق در دوران صدام، نیز که به عنوان قاتل شهید محمد باقر صدر شناخته میشود و البته در قتل و اعدام هزاران عراقی دیگر نیز نقش دارد، در اقلیم کردستان عراق در شمال این کشور دستگیر شد.
ارشد الحاکم، سخنگوی سرویس امنیت ملی عراق، در مورد بازداشت این افراد گفتهبود: «۵ نفر از متهمان این پرونده دستگیر شدهاند که در صدر آنها، سرلشکر سابق سعدون صبری جمیل القیسی قرار دارد. او صراحتاً اعتراف کرده است که شخصاً با سلاح سازمانی خود، صدر و خواهرش را اعدام کرده است. وی همچنین به اجرای اعدامهای دستهجمعی مخالفان به تهمت عضویت در حزبالدعوه اسلامی، اعدام ۸ شهروند و دفن آنها در گورهای دستهجمعی در فلوجه و پل دیالی، اعدام ۲ تن از جوانان خاندان حکیم و قتل یک معترض در تالابهای ناصریه اعتراف کرده است.»
به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از یک منبع امنیتی آگاه، متهم اصلی اعدام شهید صدر یعنی سعدون صبری جمیل جمعه القیسی، پنج ماه پیش به همراه چهار نفر دیگر بازداشت شده بود.
این منبع افزود که القیسی پس از سقوط حکومت صدام در سال ۲۰۰۳، با استفاده از نام مستعار «حاج صالح» برای فرار از پیگرد قانونی به سوریه گریخت. با این حال، او در ۲۶ فوریه ۲۰۲۳ به عراق بازگشت و چند ماه پیش در اربیل دستگیر شد؛ آن هم ۴۵ سال پس از اعدام این شخصیت برجسته شیعه که به مخالفت سرسختانه با حکومت بعث شناخته میشد.
القیسی در دوران صدام مناصب عالیرتبهای از جمله مدیر امنیت ملی و مدیر امنیت شهر ساحلی بصره و همچنین شهر نجف را بر عهده داشت. طبق اعلام سرویس امنیت ملی عراق، القیسی با احتمال صدور حکم اعدام روبروست و انتظار میرود حکم نهایی هفته آینده صادر شود.
آیتالله محمدباقر صدر یکی از منتقدان سیاسی سرسخت صدام بود و با قدرت در برابر حکومت بعث ایستادگی میکرد. مخالفتهای او پس از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹ شدت گرفت که همین امر باعث افزایش ترس صدام از وقوع انتفاضه شیعیان در عراق شد.
در سال ۱۹۸۰، صدر و خواهرش «بنتالهدی» (دانشمند دینی و فعال مدنی که او نیز منتقد سرکوبهای حکومتی بود) بازداشت شدند. آنها پیش از آنکه در ۸ آوریل ۱۹۸۰ به دار آویخته شوند، تحت شکنجه قرار گرفتند.
حکومت وقت در آن زمان از تحویل پیکر آنها خودداری کرد، چرا که بیم داشت مزار آنها به کانون تجمع مخالفان و پیروانشان تبدیل شود.
۴۲/۴۲
