همشهری آنلاین_ سکوت؛ این تنها چیزی بود که پس از آخرین ضربه پنالتی بر سالن عظیم و مدرن جاکارتا حاکم شد؛ جایی که ۱۶هزار و ۵۰۰هوادار اندونزیایی، با پیراهنهای سرخ و فریادهای کرکننده، آماده بودند تا شاهد بزرگترین شگفتی تاریخ فوتسال آسیا باشند. اما در نهایت، این تجربه، خونسردی و جادوی نیمکت ایران بود که اجازه نداد تاریخ به نفع میزبان نوشته شود. ایران در یکی از دراماتیکترین فینالهای ادوار جام ملتهای آسیا، پس از تساوی ۵-۵ در وقتهای قانونی و اضافه، در ضیافت پنالتیها میزبان سرسخت خود را مغلوب کرد تا برای چهاردهمینبار، جام قهرمانی را به خانه ببرد.
* بازی با انفجار شور و هیجان روی سکوها آغاز شد. ایران که میدانست باید از همان ابتدا زهرچشم بگیرد، توسط کاپیتان باتجربه خود، حسین طیبی، به گل اول رسید. بهنظر میرسید پادشاه آسیا مسیر همواری برای پیروزی دارد، اما اندونزی که با حذف ژاپن به یک غولکش تمامعیار تبدیل شده بود، به شکلی باورنکردنی به بازی بازگشت. سرخپوشان میزبان، تحت هدایت هوادارانشان، ۳بار متوالی تور دروازه باقر محمدی را لرزاندند. اسکوربورد سالن عدد ۳ بر یک را نشان میداد؛ نتیجهای که گویی زمان را برای فوتسال ایران متوقف کرده بود. شوک بزرگی به بدنه تیم ملی وارد شده بود و سکوها با هر لمس توپ توسط بازیکنان ایران، جهنمی از سوت و فریاد به پا میکردند.
* ایران اما تیمی نبود که در برابر فشار تسلیم شود. درحالیکه بازی به لحظات حساس خود نزدیک میشد، مهدی کریمی و سعید احمدعباسی در نقش منجیان تیم ملی ظاهر شدند. با ۲گل پیاپی و کلاس جهانی، بازی ۳-۳ مساوی شد تا امید به اردوی یوزها بازگردد. اما این پایان درام وقت قانونی نبود. اندونزی بار دیگر روی یک ضدحمله برقآسا به گل چهارم رسید و سالن را به مرز انفجار رساند. درحالیکه تنها دقایقی به پایان بازی و از دست رفتن جام باقی مانده بود، باز هم مهدی کریمی با یک ضربه مهارنشدنی، گل چهارم ایران را به ثمر رساند تا بازی ۴-۴ مساوی و کار به وقتهای اضافه کشیده شود.
* در وقتهای اضافه، خستگی در ساقهای بازیکنان موج میزد اما ارادهها سست نشده بود. اندونزی باز هم از لاک دفاعی خارج شد و گل پنجم را به ثمر رساند. گویی تقدیر بر این بود که ایران در این فینال، هر لحظه با کابوس شکست دست و پنجه نرم کند. ثانیهها به سرعت سپری میشدند و کادرفنی ایران سیستم بازی هجومی را در دستور کار قرار داد. درحالیکه تنها لحظاتی تا سوت پایان باقی مانده بود، سالار آقاپور با یک چرخش تماشایی و ضربهای دقیق، گل تساوی را زد. ۵-۵؛ نتیجهای که بهمعنای واقعی کلمه، نبرد ارادهها را به نقطه صفر، یعنی ضربات پنالتی کشاند.
* ضربات پنالتی، جایی بود که نبض ۱۶هزار نفر در سالن و میلیونها نفر در ایران با هم میتپید. باقر محمدی، سنگربان اول ایران که در طول تورنمنت درخشان ظاهر شده بود، در فینال نتوانست آن تمرکز همیشگی را داشته باشد و در پنالتیهای ابتدایی موفق به مهار توپ نشد. اینجا بود که وحید شمسایی، سرمربی هوشمند ایران، دست به یک قمار بزرگ و تعویضی تاریخی زد. او باقر محمدی را بیرون کشید و مهدی رستمیها، دروازهبان جوان و باانگیزه را روانه میدان کرد.
* رستمیها در حالی قدم به خط دروازه گذاشت که سنگینی نگاه هواداران حریف را روی شانههایش حس میکرد. اما این تعویض، نقطه عطف مسابقه بود. او با تمرکزی مثالزدنی و واکنشی که گویی از پیش طراحی شده بود، ۲پنالتی پیاپی بازیکنان اندونزی را مهار کرد. مهار دوم او، تیر خلاصی بود بر پیکره تیمی که تا یکقدمی بزرگترین افتخار تاریخش رسیده بود.
* با آخرین پنالتی که توسط بازیکنان ایران به تور نشست، برتری ۵ بر ۴ در ضربات پنالتی رقم خورد و ایران یکبار دیگر بر قله فوتسال قاره کهن ایستاد. بازیکنان ایران در حالی جام را بالای سر بردند که در تمام طول بازی، نهتنها با ۵بازیکن حریف، بلکه با جو سنگین و دشمنانه سالن مبارزه کرده بودند.
* این قهرمانی، فراتر از یک مدال طلا بود. این چهاردهمین تاجگذاری ایران در آسیا، پیامی صریح به تمام قدرتهای نوظهور داشت؛ سلطان فوتسال آسیا، حتی در بدترین روزهایش و در قلب جهنم حریف هم، راه پیروزی را بلد است. شمسایی با این تعویض طلایی و بازیکنان با بازگشتهای پیاپی، نشان دادند که شخصیت قهرمانی در دیانای فوتسال ایران حک شده است. شب گذشته جاکارتا در سکوت فرو رفت، اما فریاد پیروزی یوزها از قلب اندونزی تا تمام کوچههای ایران طنینانداز شد.
شنبه 18 بهمن 1404
Saturday, 07 February 2026
