همشهری آنلاین – گروه سیاسی: از صبح روز جمعه، در شرایطی همه نگاهها در منطقه و جهان به پایتخت عمان دوخته شده بود که رسانههای بینالمللی اذعان داشتند که واشنگتن مجبور شدهاست از بسیاری از خواستههای غیرمعقول خود دست بکشد؛ از «محل مذاکره» گرفته تا «محور رایزنیها» از جمله موضوعهایی بود که واشنگتن از تحمیل خواستههایش به ایران ناکام ماند.
دو هیات ایرانی و آمریکایی با ریاست عراقچی و ویتکاف درحالی در مسقط به «گفتوگوی غیرمستقیم» پرداختند که واشنگتن در روزهای گذشته تلاش کرده بود با ایجاد فضای تهدید و ارعاب، تهران را وادار با پذیرش شروط خود کند؛ رویکردی که به اعتقاد کارشناسان، مذاکرات مسقط همه آنها را نقض کرد و مهر تایید دوبارهای بر این «راهبرد محوری» بود که ایران هیچگاه از موضع ضعف، پای هیچ میز مذاکرهای نمینشیند.
مذاکره ایران از موضع قدرت
بررسی تحولات روزهای منتهی به مذاکرات مسقط، دربردارنده شواهد روشن بسیاری از گزاره «مذاکره ایران از موضع قدرت» است که در ادامه به برخی از آنها اشاره میشود.
- تغییر محل مذاکره: تغییر محل مذاکره از «استانبول»، که مورد علاقه و البته تاکید آمریکاییها بود، به مسقط، یکی از روشنترین نشانههای تحمیل اراده مذاکراتی تهران بر واشنگتن است.
- حذف کشورهای منطقه از مذاکرات: اگرچه آمریکاییها کوشیدند با مشارکت دادن برخی کشورهای منطقه در مذاکرات، به رویکردهای تحمیلی خود علیه ایران مشروعیت منطقهای ببخشند، خراب کردن این بازی ازسوی ایران، «مخابره پیام قدرت» دیگری از سوی جمهوریاسلامی به طرف مقابل بود.
- مذاکره غیرمستقیم: آغاز گفتوگوهای مسقط بهصورت «غیرمستقیم» و با حضور وزیر امورخارجه عمان را باید نمود دیگری از تحمیل اراده مذاکراتی جمهوریاسلامی به طرف مقابل به حساب آورد.
- دستورکار مذاکراتی: با وجود اینکه طرف آمریکایی تلاش داشت در جریان مذاکرات مسقط طیف متنوعی از دستورکارهای مذاکراتی را بگنجاند، اما درنهایت مجبور شد با پذیرش خواست ایران برای محدود کردن مذاکرات به چارچوب «موضوع هستهای» در محل مذاکرات حاضر شود.
- گفتوگوی نتیجهمحور: حضور در مذاکرات مسقط مخابرهکننده این پیام روشن است که تهران خواهان مذاکرات نتیجهمحور از موضع اقتدار است.
چرا بازگشت به مذاکره؟
مذاکرات روز جمعه در مسقط یک پیام راهبردی دیگر هم داشت؛ اینکه «جنگ شهری» و «حمله خارجی» نتیجهبخش نیست و برای حلوفصل مسائل مطرح با ایران، باید به «میز مذاکره» بازگشت.
- ناکامی در جنگ شهری: ناآرامیهای اخیر در ایران، یکی از عیانترین اقدامهای خصمانه محور واشنگتن – تلآویو علیه ایران بود که با امید به زانو درآوردن تهران، اجرایی شد، اما درنهایت نتیجه مطلوبی به همراه نداشت و بار دیگر سیاست «براندازی» با شکست مواجه شد؛ بنابراین بازگشت به مذاکره را باید نشانه ناکامی در «جنگ شهری» علیه ایران بهحساب آورد.
- اعتراف به شکست حمله خارجی: اگرچه پس از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، آمریکاییها و بهویژه رئیسجمهور این کشور تلاش کرد خود را پیروز این جنگ نشان دهند، چراکه «موفق» شدهاند تاسیسات هستهای ایران را «بهطورکامل» نابود کنند، اما بازگشت به میز مذاکره «منقض مشهود» چنین ادعاهایی بهحساب میآید.
- تهدید و فشار بینتیجه: یکی دیگر از پیامهای مشهود در مذاکرات مسقط، ناکامی طرفهای مقابل در راهبردهای خصومتمحورشان علیه ایران، حداقل طی چند ماهه گذشته است؛ از جمله:
- تحمیل جنگ ۱۲ روزه به ایران
- حمله مستقیم آمریکا به تاسیسات هستهای ایران
- فعال سازی مکانیسم غیرقانونی «اسنپ بک» ازسوی طرفهای اروپایی با فشار محور واشنگتن – تلآویو
- تلاش برای اجماعسازی بینالمللی برای بازگرداندن تحریمهای شورای امنیت علیه ایران
- راهبرد سازی در راستای قطع جریان صادرات نفت از ایران
- مداخله تروریستی علیه ایران در دیماه
- تمرکز بر تشدید تحریمهای اقتصادی و مالی علیه ایران
- تهدید اعمال «تعرفه ۲۵ درصدی» برای تجارتکنندگان با ایران
- صفآرایی نظامی علیه ایران و تهدیدسازی علیه تهران
