پیامک کشف حجاب مجری چادری؛ تأسف و هشداری بزرگ‌تر از بی‌دقتی پلیس

   عصر ایران؛ سروش بامداد- خانم مژده لواسانی مجری شناخته‌شده و چادری تلویزیون از دریافت پیامک «کشف حجاب» نیروی انتظامی حین ورود به باشگاه انقلاب برای اجرای برنامه خبر داده است!

   چون پوشش او کاملا مشخص است و در واقع بیشتر از این نمی‌تواند پوشیده باشد (مگر آن که الگوی مد نظر زیبایی‌پسندی و قرائت طالبانی باشد و اصلا نباید دیده شود) در صفحۀ شخصی خود نوشته: «هم خندیدم، هم بابت این همه بی‌دقتی که هر روز اتفاق می‌افتد و احیانا جریمه های زیادی در پی دارد تأسف خوردم.»

   قابل حدس است که نیروی انتظامی اعلام کند یا شاید تا هنگام انتشار مطلب اعلام کرده باشد در ثبت شماره خودرو خطا شده هر چند اگر دیگری بود کوتاه نمی‌آمدند و می‌گفتند در آن لحظه شال و روسری از سر افتاده و قس علی هذا.

   هر چند خانم لواسانی هم خندیده و هم اظهار تأسف کرده بابت «این همه بی‌دقتی و جریمه های زیاد» اما وجوه تأسف بار قضیه فراتر از بی‌دقتی و جریمه است:

   اول این که در حکومت غیر دینی گذشته اکثریت زنان دهه‌های 40 و 50 که حجاب را رعایت می‌کردند از سر باور به شرع و «ترس از خدا» بود. حال در حکومت دینی باید «ترس از پلیس» جای آن را باید بگیرد؟ موضوع حساس و مهم این است. هنر مردان دین این بود که بی هیچ ابزاری و با ترساندن از آخرت مردم را به پیروی دعوت می‌کردند وگرنه با تهدید به جریمه و پی گیری انتظامی و قضایی که هنر ویژه ای نمی‌طلبد. مثل این که در مدرسه بگویند نماز نمره دارد و بعد ذوق کنند بپه ها نماز می خوانند یا اگر نخوانید نمره کسر می شود. خوب، معلوم است که حاضر می شوند. هنر این است که باور کند. دین از مقولۀ باور است و پلیس باور را به هنجار تقلیل داده منتها هنجار مورد قبول همکان است و همین که بخش قابل توجهی از جامعه به سبک دیگری زندکی می کنند نشان می دهد در باوراندن هنجار هم ناموفق بوده‌اند.

    مثال دیگر: اگر پسری به پدر بی ترس از محرومیت مادی و کتک احترام بگذارد پدر باید ببالد نه آن که پدری پسر را زیر کتک بگیرد و بگوید احترام کن مرا! 

  دوم این که استناد پلیس نه به قانون مجازات اسلامی است نه شرع و نه قانون حجاب اجباری. افتادن روسری‌یی که برخی به اجبار بر سر دارند از نگاه پلیس عدم رعایت حقوق شهروندی است. کجا چنین قانونی تصویب شده نمی‌دانیم. البته وقتی نام محدودیت اینترنت را صیانت بگذارند اینجا هم از تعبیر حقوق شهروندی استفاده می کنند و لابد توضیح می دهند شهروند مورد نظر ما شهروندانی هستند که رعایت می‌کنند. آنچه می‌دانیم دو چیز است. یکی واجب شرعی که اگر رعایت نکنی گناهی مرتکب شده‌ای مثل نماز خواندن و روزه گرفتن دیگری قانون مجازات اسلامی که جریمه تعیین کرده و کار پلیس تهدید قضایی نیست. صدور برگ جریمه است مثل عبور از چراغ قرمز و این یعنی در حکومت دینی عرفی‌سازی می‌شود. پیامک یعنی از نظر پلیس شال دخترکان بیفتد مثل این است که از چراغ قرمز رد شود و برگ جریمه صادر می‌کنند و با این حساب دیگر چه نیاز به تبلیغ در صدا و سیما وقتی جریمه می‌کنید؟  

  سوم: اگر پسری مزاحم دختری شود و شال دختر از سر بیفتد و از پلیس کمک بخواهد پلیس برای «عدم رعایت حقوق شهروندی - کشف حجاب» برگ جریمه صادر می‌کند یا با مزاحم برخورد می‌کند؟

   دو سال پیش به مدیر دبیرستان دخترانه‌ای در یوسف آباد پیشنهاد کردم یک روز مأمور پلیس که مقابل دبیرستان مستقر می شود تا مزاحمتی برای آنان ایجاد نشود در صف برای بچه‌ها صحبت کند چون تصور غالب آنان این است که او به مقنعه‌های آنان توجه دارد و سعی می‌کنند از خودرو پلیس دور شوند و این برای محبوبیت و اعتبار پلیس زیان‌آور است که مراقب بچه‌ها باشی تا در فضایی امن از مدرسه خارج شوند ولی آنان بعضا با نفرت نگاه و تصور کنند دنبال حجاب آنهاست و گشت ارشاد است!

   از این پیشنهاد استقبال شد و مأمور مستقر هم آدم محترمی بود و گفت برای امنیت بچه‌هاست و کاری به مقنعه‌های افتاده و نیفتاده بچه‌ها ندارم و به من مربوط نیست و کرونا البته مدرسه را تعطیل کرد.

  با این توضیح به نکتۀ چهارم می رسم: خیلی بد است که در جامعه‌ای شهروندان عادی هم از پلیس بترسند. تولید ترس باید برای مجرمان باشد. قالپاق‌دزد و کیف‌قاپ باید از پلیس بترسد نه زنان و دختران.

   تکرار باید کرد: هنر حکومت دینی القای ترس از خداست نه با جریمۀ مادی و پیامک. با این نگاه به جای روحانی که مردم را از روز جزا می‌ترساند پلیس و پاسبان می‌نشیند...