به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش میدهند افراد مسنی که به طور وسواسگونه از تلفنهای خود برای چک کردن اخبار، تماشای ویدیو یا بازی کردن به تنهایی استفاده میکنند، بیشتر احتمال دارد از دیگران کنارهگیری کنند و این امر خطر افسردگی آنها را افزایش میدهد.
«چین-چانگ هوانگ»، محقق ارشد و استاد دانشکده مددکاری اجتماعی راتگرز در نیوجرسی، گفت: «این موضوع به تعامل هدفمند در مقابل فرار اجباری از واقعیت برمیگردد. همین دستگاه میتواند شکاف بین عزیزان و جامعه را پر کند یا به عنوان دیواری برای دور نگه داشتن آنها عمل کند.»
برای مطالعه جدید، محققان نزدیک به ۲۶۰۰ بزرگسال ۶۰ ساله و بالاتر را که در ۸۷ جامعه در چین زندگی میکنند، بررسی کردند. به عنوان بخشی از این بررسی، شرکتکنندگان در مورد عادات تلفن هوشمند خود گزارش دادند و سوالاتی مربوط به علائم افسردگی را تکمیل کردند.
نتایج نشان داد که سالمندان در صورت مشارکت اجتماعی محدود با دیگران و به دنبال آن اعتیاد به تلفن هوشمند، بیشتر در معرض ابتلا به افسردگی هستند.
محققان دریافتند که وابستگی مشکلساز به تلفنهای هوشمند تقریباً در تمام موارد افسردگی تشخیص داده شده، مشهود بوده است. سالمندانی که به ندرت از تلفنهای خود برای برقراری ارتباط با دیگران استفاده میکردند، با بیشترین خطر مواجه بودند.
محققان گفتند که یافتهها نشان میدهد که تلفنهای هوشمند اگر برای حفظ روابط از طریق تماسهای ویدیویی، پیامرسانی و اشتراکگذاری عکس استفاده شوند، میتوانند از سلامت روان حمایت کنند.
محققان دریافتند که دو گروه به ویژه در برابر افسردگی آسیبپذیر هستند.
گروه اول شامل مردان مسن با تحصیلات رسمی کمتر بود که علائم اعتیاد به تلفنهای هوشمند را داشتند. آنها قادر به پیمایش برنامههای پیچیده نیستند، که باعث میشود بیشتر از تلفنها برای سرگرمیهای غیرفعال استفاده کنند.
این مردان اگر برای ارتباط اجتماعی به شدت به همسر یا شریک زندگی خود متکی بوده و ارتباطات خانوادگی یا اجتماعی کمتری داشته باشند، میتوانند در معرض خطر بیشتری باشند.
هوانگ گفت: «وقتی شریک زندگی خود را از دست میدهند یا منزوی میشوند، تلفن آنها به جای یک پل، به یک تکیهگاه منزوی تبدیل میشود.»
گروه دیگر سالمندانی با درآمد و سطح تحصیلات بالا بودند که از اعتیاد به تلفنهای هوشمند رنج میبردند، که نشان میدهد اگر زمان استفاده از صفحه نمایش جایگزین ارتباطات دنیای واقعی شود، ثروت و تحصیلات در برابر تنهایی محافظت ایجاد نخواهند کرد.
هوانگ گفت: «با گذشت زمان، استفاده از دستگاه های دیجیتال همراه با عدم تحرک میتواند جایگزین تعاملات دنیای واقعی شود که به محافظت از سلامت روان کمک میکند و انزوا را عمیقتر و علائم افسردگی را بدتر کند.»
هوانگ گفت: «خانواده و دوستان باید سالمندان را تشویق کنند که از تلفنها به روشهایی استفاده کنند که از تعامل پشتیبانی کند نه سرگرمیهای انفرادی. نیازی نیست استفاده از تلفنهای هوشمند را منع کنید، اما نشان دهید که چگونه میتواند اجتماعیتر و هدفمندتر باشد.»
هوانگ گفت: «به جای اینکه یک سالمند را تنها بگذارید تا در ویدیوها بچرخد، اعضای خانواده میتوانند او را در حلقههای اشتراکگذاری عکس، رشتههای متنی و تماسهای ویدیویی برنامهریزیشده که به پر کردن شکافهای بین نسلی کمک میکند، درگیر کنند.»
