در بازی مقابل نیوزیلند، امیر قلعه نویی تیمش را با دو مهاجم به زمین فرستاد، چرا که برای صعود از این گروه برد میخواست. برای بردن باید گل بزنید و برای گل زنی، مهاجم متخصص لازم است. البته که دیدیم او در هر دو نیمه خیلی زود غافلگیر شد و تمام طول مسابقه برای نباختن دوید!
در مقابل بلژیک که قدرت اول و شانس اصلی این گروه است، مشخص بود که ایران ابتدا باید به نباختن فکر کند. امیر قلعه نویی روش تیمش را از ۴-۴-۲ لوزی به ۴-۲-۳-۱ تغییر داد. علی نعمتی را به جای میلاد محمدی به دفاع چپ برد تا جا برای حسین کنعانی زادگان در قلب دفاع باز شود. صالح حردانی نیز با خصلتهای دفاعی بیشتر دفاع راست ما شد.
زوج احسان حاج صفی و سعید عزت اللهی در مرکز زمین دو هافبک دفاعی ما بودند که باید کمربند میانی را محکم میکردند. وینگر راست ما رامین رضاییان بود که بازی اول ستاره میدان شد. وینگر چپ هم محمد محبی که برایمان گل زد. سامان قدوس نیز مثل همیشه هافبک پشت مهاجم یعنی مهدی طارمی بود.
با این ترکیب به طور مشخص قلعه نویی آمد که ابتدا گل نخورد تا بعداً در ضد حملات یا روی کاشتهها اگر شد، به گل برسد. صد البته خیلی مهم است که در ۱۵ دقیقه ابتدایی هر دو نیمه غافلگیر نشویم.
