سه خوش‌خنده مملکت تا اینجای کار شکست خورده‌اند

برترین‌ها: نگاهی انتقادی به سه برنامه مثلا مفرح که این روزها تلاش می‌کنند در حاشیه جام‌جهانی دیده شوند. سه برنامه‌ای که تا اینجا ناامیدکننده بوده‌اند.

ابوطالب حسینی؛ ایده‌ای که روی کاغذ جذاب بود

ابوطالب حسینی که پیش از این در برنامه «فوتبال ۳۶۰» حضور موفقی داشت و اساساً یکی از شناخته‌شده‌ترین استندآپ‌کمدین‌های سال‌های اخیر محسوب می‌شود، در ویژه‌برنامه جدید خود تلاش کرد با استفاده از یک ایده متفاوت مخاطب را جذب کند.

دعوت از بدل‌های اندی، مرتضی پاشایی، کریستیانو رونالدو و لوئیس سوارز روی کاغذ می‌توانست موقعیت‌های کمیک و لحظات غیرمنتظره‌ای خلق کند، اما در اجرا نتیجه چندان موفق از آب درنیامد.

بخش‌هایی که بدل اندی در آن حضور داشت، فاقد جذابیت لازم بود و شوخی‌ها به سختی به مقصد می‌رسیدند. حضور بدل مرتضی پاشایی نیز نتوانست بار طنز برنامه را به دوش بکشد و بسیاری از شوخی‌ها بی‌اثر و قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسیدند. در مجموع، ایده‌ای که می‌توانست یکی از نقاط قوت برنامه باشد، به دلیل ضعف در اجرا و طراحی موقعیت‌های طنز، به یکی از نقاط ضعف آن تبدیل شد.

مهیار حسن؛ گفت‌وگویی که هیچ‌وقت شکل نگرفت

مهیار حسن که ابتدا در اینستاگرام به شهرت رسید و بعدها وارد عرصه بازیگری شد، در تاک‌شویی که این روزها اجرا می‌کند هنوز نشانه‌هایی از کم‌تجربگی در مقام مجری را بروز می‌دهد. این مسئله به‌ویژه در برنامه‌ای که الناز حبیبی مهمان آن بود، کاملاً مشهود بود.

حسن در طول گفت‌وگو نتوانست گارد مهمانش را بشکند و فضایی صمیمی برای گفت‌وگو ایجاد کند. از سوی دیگر، خود الناز حبیبی نیز چندان همراه برنامه نشد و تا پایان در قالب گفت‌وگو جا نیفتاد. نتیجه این شد که مصاحبه عملاً هیچ‌گاه به جریان نیفتاد و میان مجری و مهمان ارتباط مؤثری شکل نگرفت.

شاید یکی از نمادین‌ترین لحظات این گفت‌وگو جایی بود که مهیار حسن از «آقای گل سینمای ایران» صحبت کرد و منظورش چهره‌ای موفق و پرکار بود، اما الناز حبیبی اساساً متوجه منظور سؤال نشد. همین سوءتفاهم ساده نشان می‌داد که گفت‌وگو در ابتدایی‌ترین سطح خود نیز ریتم و هماهنگی لازم را پیدا نکرده است.

قیاسی؛ تکرار فرمولی که دیگر جواب نمی‌دهد

قیاسی همچنان تلاش می‌کند همان فرمول آشنای سال‌های اخیر را ادامه دهد؛ فرمولی مبتنی بر انرژی بالا، خنده‌های اغراق‌آمیز و ساختن لحظات وایرال. اما به نظر می‌رسد این الگو دست‌کم در چند برنامه اخیر دیگر کارایی سابق را ندارد.

برای او تفاوت چندانی ندارد که مهمانش پورعلی‌گنجی باشد، پیروز قربانی باشد یا سوسن پرور؛ ساختار برنامه تقریباً همان است و تلاش برای تولید لحظات خنده‌دار به هر شکل ممکن ادامه پیدا می‌کند. با این حال، مشکلی که در قسمت‌های اخیر به چشم می‌آید این است که خنده‌ها و واکنش‌ها بیش از آنکه طبیعی و برآمده از گفت‌وگو باشند، به نظر می‌رسد از پیش طراحی شده‌اند.

نتیجه این رویکرد آن است که بسیاری از لحظاتی که قرار است وایرال شوند، مصنوعی به نظر می‌رسند و به جای آنکه مخاطب را غافلگیر کنند، حس تکرار و فرسودگی ایجاد می‌کنند. فرمولی که زمانی نقطه قوت قیاسی بود، حالا بیش از هر زمان دیگری به بازنگری نیاز دارد.

این سه بخش کنار هم یک جمع‌بندی روشن می‌سازند: مشکل اصلی این تاک‌شوها کمبود ستاره یا مهمان نیست؛ مسئله این است که ایده‌ها یا به درستی اجرا نمی‌شوند، یا گفت‌وگو شکل نمی‌گیرد، یا فرمول‌های قدیمی بدون نوآوری تکرار می‌شوند.