حتی وقتی یک بازیکن جوان در سطح لیگ برتر اصول بدیهی و اولیه فوتبال را فراموش کند، حتماً یک جای کار آن تیم ایراد دارد چون نمیتوان گفت بازیکنی که به سطح لیگ برتر رسیده اصول اولیه فوتبال را نمیداند. مثلاً مدافعی که نمیداند هنگام ارسالها باید رو به توپ باشد!
حالا چطور میتوان پذیرفت در تیمی به بزرگی پرسپولیس، بازیکنی که در دو جام جهانی برای کشورمان بازی و نزدیک یک دهه لژیونر بوده و از اروپا تا آسیا بازی کرده، اصول اولیه دفاعی در فوتبال را نمیداند؟
به صحنه گل اول خیبر برابر پرسپولیس نگاه کنید؛ پورعلی گنجی به جای آنکه موقع ارسال ضربه ایستگاهی رو به توپ باشد، پشت به توپ بود و وقتی توپ به حسینی رسید، فقط پایش را بلند کرد که کمکی به دفع توپ نمیکرد و فقط احتمال پنالتی دادن وجود داشت!
باز اگر در جریان بازی ارسالی باشد و بازیکن دنبال آن نقطه فرود بدود، یک توجیهی دارد ولی در ضربه ایستگاهی که همه مدافعان باید رو به توپ باشند، چطور پورعلی گنجی پشت به توپ بود؟
و با فرض اولیهای که یک بازیکن جام جهانی دیده حتماً اصول اولیه را میداند، تنها یک جواب باقی خواهد ماند و آن اینکه هیچ کدام از بازیکنان پرسپولیس، شرایط طبیعی و نرمال روحی- روانی برای رقابت در کورس قهرمانی این فصل را ندارند.
حالا مشکل چیست و کجاست و چه کسی باید آن را حل کند؟ سوالات چیست که باید مدیران و کادر فنی پرسپولیس به آن پاسخ دهند.
بیشتر بخوانید: درگیری شدید یک پرسپولیسی با رحمتی: حرف نزن! +عکس
