به گزارش همشهری آنلاین پژوهشگران در ژورنال «متابولیسم سلولی» گزارش دادند که در شرایط فشار پایین کسیژن، مانند شرایط کوهستانهای مرتفع، گلبولهای قرمز خون میتوانند متابولیسم خود را به سمت جذب قند یا گلوکز از جریان خون تغییر دهند و مانند «اسفنجهای گلوکز» عمل کنند.
توانایی حمل گلوکز یا قند بیشتر در ارتفاعات بالا به گلبولهای قرمز خون انرژی بیشتری میدهد تا اکسیژن را به طور مؤثرتری در سراسر بدن منتقل کنند و این پدیده دارای یک عارضه جانبی مفید یعنی کاهش سطح قند خون است.
پژوهشگران در آزمایشهای قبلی مشاهده کرده بودند که موشهایی که هوای کم اکسیژن تنفس میکنند، سطح گلوکز خونشان به طور چشمگیری پایینتر از حد معمول است. این بدان معناست که حیوانات پس از غذا خوردن به سرعت گلوکز مصرف میکنند و در معرض خطر کمتری برای ابتلا به دیابت قرار دارند.
یولاندا مارتی-ماتئوس، نویسنده مقاله این مطالعه از مؤسسات گلدستون در سانفرانسیسکو گفت: «وقتی به (این موشها) قند دادیم، قند تقریباً بلافاصله از جریان خون آنها ناپدید شد. ما به عضله، مغز، کبد نگاه کردیم... اما هیچ چیز در این اندامها نمیتوانست توضیح دهد که چه اتفاقی میافتد.»
این پژوهشگران در نهایت دریافتند که گلبولهای قرمز خون «محل ذخیره گلوکز» هستند - اصطلاحی که برای توصیف هر چیزی که گلوکز زیادی را از جریان خون جذب و مصرف میکند، به کار میرود.
موشها در شرایط کمبود اکسیژن نه تنها گلبولهای قرمز خون بیشتری تولید کردند، بلکه هر سلول گلوکز بیشتری نسبت به گلبولهای قرمز تولید شده در سطح اکسیژن طبیعی جذب کرد.
سپس پژوهشگران یک داروی تجربی به نام HypoxyStat، آزمایش کردند که با ایجاد هموگلوبینی در گلبولهای قرمز خون که محکمتر به اکسیژن متصل میشود و از رسیدن آن به بافتها جلوگیری میکند، اثرات هوای کم اکسیژن را تقلید میکند.
به گفته این پژوهشگران، این دارو قند خون بالا را در موشهای دیابتی به طور کامل معکوس کرد و حتی بهتر از داروهای موجود عمل کرد.
این پژوهشگران میگویند این کشف در را برای تفکر در مورد درمان دیابت به روشی اساساً متفاوت، با جذب گلبولهای قرمز هنگام جذب گلوکز، باز میکند.
