مریم زهرابی، مروج کسبوکارهای خرد و خانگی در گفتوگو با خبرنگار مهر با اشاره به آغاز فعالیت خود از سال ۱۳۷۸ اظهار کرد: پس از اخذ مدرک فوقدیپلم طراحی دوخت، نگاهم به خیاطی تغییر کرد و دریافتم این حرفه تنها دوخت لباس شخصی نیست، بلکه میتوان از آن بهعنوان مسیری برای ساختن زندگی و ایجاد اشتغال بهره برد.
وی افزود: کار را با یک چرخ خیاطی قدیمی و در یکی از اتاقهای منزل آغاز کردم اما بهتدریج با دریافت یک وام کوچک، منزلی در املش تهیه و آن را به کارگاه تبدیل کردم و با تجهیز فضای کار و همراهی چند نفر از دوستان، فعالیت را از حالت فردی به شکل گروهی و مشارکتی گسترش دادیم.
توزیع سفارش میان بانوان خانهدار
این کارآفرین املشی با بیان اینکه کارگاه وی بهصورت مستمر فعال است، گفت: در زمان اوج سفارشها، بخشی از کار میان بانوان خیاط خانگی توزیع میشود تا آنان نیز از این فرصت بهرهمند شوند و بتوانند در کنار مسئولیتهای خانوادگی، درآمدزایی داشته باشند.
زهرابی یکی از محورهای اصلی فعالیت خود را آموزش دانست و تصریح کرد: در هفتههای مهارتآموزی فنیوحرفهای به روستاهای اطراف املش مراجعه میکردیم و برای زنان و دختران علاقهمند، امکانات لازم از جمله چرخ خیاطی، پارچه و نخ را فراهم میکردیم تا هیچ فردی به دلیل مشکلات مالی از یادگیری محروم نماند.
وی ادامه داد: برای من آموزش خیاطی و دیدن رشد شاگردان، ارزشی فراتر از تولید انبوه لباس دارد، زیرا با هر آموزش، امید تازهای در دل یک خانواده شکل میگیرد.
از دکمهدوزی تا خیاطی حرفهای
این فعال اجتماعی با اشاره به آثار اقتصادی این فعالیت خاطرنشان کرد: سفارشهایی که دریافت میکنیم علاوه بر تأمین درآمد کارگاه، موجب اشتغال چندین بانوی خانهدار شده است؛ حتی افرادی که در ابتدا تنها مهارت سادهای مانند دکمهدوزی داشتند، امروز به خیاطان ماهر تبدیل شدهاند.
زهرابی با تأکید بر نقش اجتماعی این حرفه گفت: خیاطی برای من صرفاً یک هنر یا شغل نیست، بلکه بستری برای تربیت اجتماعی، تقویت کار گروهی و تجربه همدلی است. کار تیمی و مشارکتی در این سالها معنای تازهای به زندگیام بخشیده است.
وی در پایان با اشاره به نگاه حمایتی خود به شاگردانش افزود: همواره به آنان توصیه میکنم که روزی خود را تقسیم کنند تا برکت آن چند برابر بازگردد؛ چراکه خیاطی برای من پلی میان هنر و عشق است؛ عشقی که در تار و پود پارچه جریان پیدا میکند و به دلها مینشیند.
