فوتورئالیسم؛ نقاشی‌هایی که با عکس مو نمی‌زنند! | عکس

به گزارش همشهری آنلاین، به نقل از فرادید: در اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰، فوتورئالیسم (Photorealism) به جنبشی تمام‌عیار در نقاشی تبدیل شد که بر ثبت درجه‌ای از جزئیات وسواس‌گونه متمرکز بود که معمولاً تنها در عکاسی یافت می‌شد. این جریان را گروه کمابیش پراکنده‌ای از هنرمندان پیش می‌بردند که در پیِ به چالش کشیدن سلسله‌مراتب خلاقانه میان نقاشی و عکاسی بودند.

تاریخ آغازین این جنبش و میراث آن و نیز جایگاهی که فوتورئالیسم همچنان در هنر معاصر اشغال می‌کند، موضوع نمایشگاهی مروری با نام «Photorealism in Focus» در «موزه هنر رُز» وابسته به دانشگاه برَندایس در والثِم است.

اثری فوتورئالیستی از آدری فلک؛ ۱۹۷۳

این نمایشگاه با گردآوری آثار بیش از ۳۰ هنرمند در طیف متنوعی از ژانرها، از طبیعت بی‌جان و پرتره تا منظره و فضاهای داخلی و با ارائه نقاشی و مجسمه، نه‌تنها گذشته‌ی پرفرازونشیب این سبک را بازنگری کرده، بلکه گسترش مداوم آن در امروز را هم بررسی می‌کند.

رابرت کاتینگهام، فروشگاه تخفیف‌دار (۱۹۷۰)

«Photorealism in Focus» مجموعه‌ای چندنسلی و بین‌المللی از هنرمندان ارائه می‌کند که نقاشی‌هایی با پرداختی دقیق و موشکافانه بر پایه‌ی عکس‌هایی به‌دقت انتخاب‌شده خلق می‌کنند. این نقاشی‌ها که با صرف دقت و زحمت فراوان اجرا شده‌اند، افزون بر برانگیختن تحسین، تأمل درباره‌ی بازنمایی، ادراک و چگونگی ترجمه‌ی واقعیت بصری به تصاویر و روایت‌ها را هم برمی‌انگیزند. این نمایشگاه نشان می‌دهد که چگونه زبان فوتورئالیسم که زمانی انقلابی بود، امروز نیز زنده و مرتبط باقی مانده، زیرا به‌طور مستمر رابطه‌ی پیچیده‌ی میان عکاسی و نقاشی را بررسی و واکاوی می‌کند.

رالف لادل گوینگز، طبیعت بی‌جان با شکرها (۱۹۷۸)

نمایشگاه به‌صورت موضوعی سازمان‌دهی شده و از ژانرهای بازنمایی‌شده الهام گرفته؛ ژانرهایی که کنار هم منابع الهام پویا و گسترده‌ای را که هنرمندان برای آثارشان برگزیده‌اند آشکار می‌کنند. از پیشگامان اولیه‌ی فوتورئالیسم، رابرت کاتینگهان در اثر Discount Store (۱۹۷۰) شیفتگی مداوم خود به مناظر شهریِ ذاتاً آمریکایی را نشان می‌دهد. برش‌بندی خاص و شخصیِ او یادآور قاب‌بندی عکس‌هاست، اما سطوح رنگی‌اش در برابر تفسیرهای صرفاً عکاسانه مقاومت می‌کنند و در عوض به تبلیغات قدیمی، تایپوگرافی و عناصر هنر پاپ ارجاع می‌دهند.

اثری از جان بایدر؛ ۲۰۰۷

از دیگر هنرمندان اولیه، رالف گوئینگز نیز علاقه‌ای مشابه به آنچه می‌توان «آمریکانا» نامید داشت. در این نمایشگاه، اثر Still Life with Sugars (۱۹۷۸) او نمایی صمیمی از درون یک غذاخوری (منبع الهام همیشگی هنرمند) را به تصویر می‌کشد و لوازمِ ظاهراً فروتنانه‌ی یک غذاخوری معمولی، سس کچاپ هاینز، زیرسیگاری و دستمال‌ها را به مرتبه‌ی نمادهای فرهنگی ارتقا می‌دهد.

در برابر روایت مردسالارانه‌ای که پیرامون فوتورئالیسم شکل گرفته، آثاری از هنرمندانی چون آدری فلَک، جویس استیلمَن-مایرز و مریلین لوین قرار دارد که مهارت فنی‌شان راه را برای چشم‌اندازهای تازه درباره‌ی شیوه‌های متنوع بازنمایی سوژه‌ها در بالاترین سطح استادی تکنیکی گشود.

جویس استیلمن-مایرز، مولتی-جوی (۱۹۹۰)

این نمایشگاه شامل آثاری از مجموعه‌ی دائمی خود موزه‌ی هنر رُز و نیز امانت‌های مهمی از مجموعه‌های خصوصی می‌شود، از جمله مجموعه‌ی لوئیس کی. و سوزان پی. مایزل که حامیان کلیدی نمایشگاه و از مدافعان دیرینه‌ی فوتورئالیسم هستند.