اگر نقشه ایتالیا را به چکمهای چرمی تشبیه کنیم، لچه درست بر پاشنه آن نشسته است؛ شهری آرام در جنوب که با هیاهوی سانتیاگو برنابئو و تبوتاب استمفوردبریج فاصلهای نجومی دارد. در چند کیلومتری این شهر باروک، میان تاکستانها و جادههای خلوت روستایی، زندگی برای ادن آزار ریتمی کاملاً متفاوت پیدا کرده؛ ریتمی آهسته و بیتنش، در تضاد کامل با سالهایی که با دریبلها و شتاب انفجاریاش فوتبال اروپا را روشن میکرد.
نزدیک به سه سال از خداحافظی او در ۳۲ سالگی میگذرد؛ پایانی زودهنگام که پس از دورهای مملو از مصدومیت در رئال مادرید رقم خورد. برخلاف بسیاری از ستارهها، آزار پس از آویختن کفشها به دنبال نورافکنها نرفت. حالا به جای مدافعان سرسخت، تاکستانها احاطهاش کردهاند و به نظر میرسد با زندگی پس از فوتبال به صلحی عمیق رسیده است.
او با لبخندی آرام به گاردین میگوید: «زندگی خیلی سریع میگذرد، بهخصوص در فوتبال. دیروز ۱۹ ساله بودم، امروز ۳۵ سالهام. باید از مسیر لذت برد؛ نه فقط در فوتبال، بلکه در همهچیز.»
آرامش در سادگی
بسیاری از بازیکنان پس از بازنشستگی با خلأیی دشوار روبهرو میشوند؛ اما آزار این خلأ را با سادگی پر کرده است. «خانواده همهچیز را آسان میکند. زندگیام ساده است؛ در خانه میمانم و از وقت گذراندن با همسر، پنج فرزندم و برادرانم لذت میبرم. وقتی بازی میکنی دائم در سفر هستی. وقتی کنار میگذاری، تازه میفهمی داشتن زمان، بدون استرس، چه نعمتی است.»
او همچنان در مادرید زندگی میکند؛ نه به خاطر فوتبال، بلکه به گفته خودش «به خاطر خانواده، مدرسه بچهها، آبوهوا و غذا». با همان شوخطبعی همیشگی اضافه میکند: «هیچوقت ساعت ۱۰ صبح تمرین نمیکردم! شنبه بازی میکردم و تمام. حالا زندگیام خیلی ساده است. این روزها بیشتر راننده تاکسیِ بچهها هستم تا فوتبالیست؛ اما کاملاً راضیام.»
لیگ برتر یا لالیگا؟
فاصله گرفتن از فوتبال به او دیدی شفافتر داده است. درباره مقایسه همیشگی لیگ برتر انگلیس و لالیگا میگوید: «دو سبک کاملاً متفاوتاند. لیگ برتر فیزیکیتر است؛ هرگز از دویدن نمیایستی. لالیگا تکنیکیتر است و امکان مدیریت بازی بیشتر وجود دارد. در مادرید میتوانی ریتم را کنترل کنی، اما در لیگ برتر باید ۹۰ دقیقه با حداکثر سرعت بازی کنی.»
حرف از انگلیس که میشود، نام ژوزه مورینیو ناگزیر به میان میآید؛ مربیای که در چلسی با او کار کرد. آزار با خنده خاطرهای تعریف میکند: «سال اول حضور مورینیو، برای تماشای بازی به لیل رفتم و در راه برگشت پاسپورتم را گم کردم. اجازه ندادند وارد انگلیس شوم و تمرین را از دست دادم. وقتی برگشتم، باید از او عذرخواهی میکردم. لحظه خیلی سختی بود.»
اما داستان آنگونه که برای بسیاری تمام میشود، برای آزار پایان نیافت: «هفته بعد من را از ترکیب بیرون گذاشت و گفت تقصیر خودم است؛ اما آخر هفته دوباره بازی کردم و همهچیز خوب پیش رفت.»
با وجود تنشها، احترام متقابل پابرجاست: «از او خیلی چیزها یاد گرفتم؛ اشتیاق بیپایانش به فوتبال، اعتمادی که به بازیکنان میداد و کیفیت تمریناتش واقعاً استثنایی بود.»
رویای بلژیکی
اگر چلسی سکوی تبدیل شدن او به یک ستاره بود، تیم ملی بلژیک عرصهای بود که بار یک ملت را بر دوش کشید. از جام جهانی ۲۰۱۸ با نوری در چشمانش یاد میکند: «تورنمنتی فراموشنشدنی بود. کنار برادرم بازی کردم و بازوبند کاپیتانی کشورم را بستم؛ تجربهای باورنکردنی.»
بلژیک در آن رقابتها سوم شد؛ نتیجهای که برخی را حسرتزده گذاشت، اما آزار با رضایت از آن یاد میکند: «احساس خوشبختی کامل داشتیم. شاید قهرمان نشدیم، اما خیلیها هنوز میگویند تیم ما از فرانسه بهتر بود. این برایم افتخارآمیز است؛ نه فقط به خاطر نتیجه، بلکه به خاطر میراثی که ساختیم.»
گلها، جامها و افتخارها
بهترین بازی دورانش را دیدار یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ برابر برزیل میداند؛ شبی که بلژیک با نمایشی درخشان صعود کرد. محبوبترین گلش؟ همان ضربه تماشایی مقابل تاتنهام در سال ۲۰۱۶؛ گلی که در «نبرد پل» تساوی ۲-۲ را رقم زد و عملاً رویای قهرمانی اسپرز را پایان داد.
او در سال ۲۰۲۲ با رئال مادرید قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد. «لیگ قهرمانان یکی از بزرگترین جامهاست. حتی اگر زیاد بازی نکردم، حضور در تیمی که اینهمه میبرد و بازی کنار آن بازیکنان بزرگ تجربهای فوقالعاده بود.»
با این حال، دو قهرمانی لیگ برتر با چلسی را همتراز همان افتخار میداند: «قهرمانی در لیگ برتر بسیار دشوار است؛ درست مثل لیگ قهرمانان یا جام جهانی. زیباییاش در این است که تیمهای زیادی میتوانند مدعی باشند.»
وقتی از دستکمگرفتهشدهترین همتیمیاش میپرسند، بیدرنگ نام موسی دمبله را میآورد: «او یکی از بهترین هافبکهای نسل خودش بود. شاید زیاد گل نمیزد، اما هواداران لیگ برتر میدانند چه بازیکن بزرگی بود.»
شراب، فوتبال و آینده
حضورش در لچه بیدلیل نیست. به دعوت دوست قدیمیاش ویلیان، به پروژهای پیوسته که توسط مدیر ورزشی ایتالیایی فابیو کوردلا راهاندازی شده؛ مجموعهای از ستارههای فوتبال که هرکدام برند شراب اختصاصی خود را دارند. آزار تازهترین عضو این ترکیب است.
او میگوید: «در دوران بازی زیاد اهل نوشیدن نبودم، اما بین شراب و فوتبال شباهت میبینم؛ هر دو درباره مسیر بلندمدتاند، نه یک لحظه کوتاه.» و با همان لبخند همیشگی اضافه میکند: «شرابم شیک و ظریف است؛ درست مثل خودم.»
آزار نمیخواهد به عنوان «اسطوره» به یاد آورده شود. میگوید: «کافی است بگویند بازیکن خوبی بود و آدم بامزهای. بیشتر از این نمیخواهم.»
تصویر آیندهاش ساده و روشن است: «یک بطری شراب، خانواده و آرامش. خودم را میبینم با موهای سفید، پدربزرگی خوشحال که دورش پر از فرزند و نوه است. این همان زندگیای است که میخواهم.»
همچنین بخوانید: از پلیاستیشن تا میدان مسابقه؛ وینیسیوس: حسرت بازی با کریستیانو رونالدو را دارم/ آنچلوتی مثل پدربزرگم است
