افت محسوس پرسپولیس در نیمفصل دوم لیگ، به یکی از اصلیترین دغدغههای هواداران این تیم تبدیل شده است. شاگردان اوسمار ویرا در ۶ هفته ابتدایی نیمفصل دوم آماری ناامیدکننده ثبت کردهاند؛ ۲ برد و ۴ شکست که حاصل آن تنها ۶ امتیاز از ۱۸ امتیاز ممکن بوده است. چنین عملکردی برای تیمی که هر فصل با هدف قهرمانی وارد مسابقات میشود، زنگ خطر جدی به حساب میآید.
سرخپوشان در این ۶ مسابقه فقط ۶ گل به ثمر رساندهاند و ۱۰ بار دروازهشان باز شده است. ثبت تنها یک کلینشیت نشان میدهد که مشکلات پرسپولیس فقط محدود به خط حمله نیست و این تیم در فاز دفاعی هم ثبات لازم را ندارد. تیمی که در سالهای گذشته به ساختار دفاعی منسجم و گلزنی بهموقع معروف بود، حالا هم در خلق موقعیت مشکل دارد و هم بهراحتی گل دریافت میکند. همین مسئله باعث شده پرسپولیس با یک بازی بیشتر نسبت به سپاهان اصفهان، تراکتور تبریز و استقلال تهران در رتبه پنجم جدول قرار بگیرد و فاصلهاش با مدعیان بیشتر شود.
شاید نگرانکنندهتر از نتایج، افت روحی و ذهنی تیم باشد. پرسپولیس در بسیاری از بازیهای اخیر آن جنگندگی و عطش همیشگی برای پیروزی را نشان نداده است. بازیکنانی که در گذشته تا آخرین لحظه برای جبران نتیجه میجنگیدند، حالا زودتر از انتظار از نظر ذهنی افت میکنند و این موضوع روی کیفیت بازی تیم تأثیر مستقیم گذاشته است. عادت کردن به شکست، بزرگترین خطری است که میتواند یک تیم مدعی را تهدید کند و به نظر میرسد پرسپولیس بیش از هر زمان دیگری در معرض این خطر قرار دارد.
از نظر فنی هم ایرادهای متعددی در بازی سرخها دیده میشود؛ از فاصله خطوط گرفته تا کمبود خلاقیت در حمله و اشتباهات فردی در دفاع. پرسپولیس برای خروج از این شرایط نیاز به یک بازسازی جدی دارد؛ بازسازی که هم جنبه فنی داشته باشد و هم از نظر ذهنی و انگیزشی روی تیم کار شود. اگر کادر فنی و مجموعه باشگاه نتوانند در کوتاهمدت راهحلی برای این افت پیدا کنند، ادامه فصل میتواند برای تیمی که همیشه مدعی قهرمانی بوده، به یکی از سختترین دورههای سالهای اخیر تبدیل شود.
بیشتر بخوانید: حمله هواداران پرسپولیس به دنیل گرا؛ آقایان این بشر را از کجا آوردید؟
