استقلال به عنوان میزبان از بازی امشب، برد میخواست و زمانی که بازی بدون گل پیش می رفت، قابل پیش بینی بود که اولین تعویض در خط حمله باشد. اما اینکه چرا نازون به قلیزاده یا آزادی ترجیح داده شد، دلیلش همان گل هفته قبل و البته گل آسیایی قبلی نازون بود.
در فوتبال حرف اول و آخر را نتیجه میزند و هر چقدر مربیان در دفاع از ناکامی شاگردانشان -که آن هم وظیفه ذاتی مربی است و باید روحیه بازیکنش را حفظ کند- بگویند که از مهاجم، چیزهای دیگری خواستهاند و از او راضی هستند، باز مهاجم باید گل بزند تا فرصت بیشتری برای بازی داشته باشد.
اما این تعویض خیلی دیر رخ داد. لااقل از دقیقه ۶۰ همه منتظر تغییر در ترکیب استقلال و اضافه شدن نیروهای تازه نفس در بخش تهاجمی بودند، آن هم نه فقط یک نفر! در قوانین جدید، هر تیم در نیمه دوم فقط ۳ ایستگاه دارد و ۵ تعویض که ساپینتو اولی را مفت از دست داد و دیدیم که بلافاصله گل خورد تا غافلگیر شود.
پس از آن، تمام حمله وران میزبانی که گل خورده، با استرس برای جبران گام به چمن میگذارند، نه انگیزه برای زدن گل پیروزی! کسی که در این دقایق گل بزند، ناجی تیم است، نه قهرمان در حالی که اگر در نتیجه صفر صفر کسی گل میزد، قهرمان آبیها بود!
