امید به آینده 

اصلاح نهایی به‌وسیله ولی مطلق حضرت حق، حضرت صاحب‌الزمان (عجل الله تعالی فرجه و ارواحنا فداه) وعده غیر قابل تخلف است و اعتماد به این وعده، موجب روشن ماندن شعله امید در سخت‌ترین شرایط و پیچیده‌ترین موقف است.

به عبارتی، وجود ظلم و ستم در عالم و درماندگی‌ها و ضعف‌ها و کاستی‌ها، چشمه امید را از دل‌های منتظران نمی‌زداید و خاموش نمی‌کند؛ این یک توصیف ساده از انتظار است. انتظار از امید جدا نیست و انتظار در جایی است که امید وجود دارد.

پیشبرد کارهای اساسی و بزرگ، سخت است و تنها در صورتی که با امید همراه باشد، می‌توان کار را به سرانجام رساند. درواقع شرط اساسی پیشرفت و جوهره حماسه، امید است.

کسی که صبورانه، شائقانه، با استفاده از همه توان خود و با امید به رسیدن به مقصد حرکت می‌کند، از طولانی شدن زمان، از دراز بودن راه، از پی‌درپی آمدن گردنه‌ها، از در میان راه ماندن بعضی رفیقانِ نیمه‌راه، نمی‌هراسد. اصلاً جهاد یعنی تلاش بی‌وقفه همراه با خطرپذیری و پیشرفت و امید به آینده.

امید میان ملت‌ ایران هم با انقلاب اسلامی شکفت. امام خمینی (قدس سره) مظهر استقامت و ایستادگی و مظهر امید به آینده و پیشرفت به سمت آینده‌ها بود و جریان اصیل انقلاب اسلامی از روز اول تا به امروز هر قدمی برداشته است، امیدوارانه، با انتظار فرج و در مسیر بسط عدالت بوده است. 

می‌دانیم و می‌بینیم که امروز حتی یاد امام نیز امیدبخش است. امام خمینی فرسودگی جبهه مقابل یعنی تمدن مادی و غربی و شرقی و توان مردم در خلق حماسه‌های بزرگ را به ملت نشان داد و امید را در دل آنان زنده کرد.

اگر ملت امید خود به آینده را از دست بدهد یا همت او در باز کردن راه‌ها و پیش رفتن به سمت هدف‌ها سست شود، عقب خواهد ماند و شکست‌اش قطعی خواهد بود. ملتی که امید و ایمان دارد و باور به توان بی‌نهایت خود را در ذهن و قلب پرورانده، با تهدید وادار به عقب‌نشینی نمی‌شود. جمهوری اسلامی به پشتوانه حضور، اعتماد، اطمینان، صبر و پیوستگی مردم ایستاده است؛ ایستادن امیدوارانه و فعالانه. این امید، صادق است و متکی به واقعیت‌های عینی؛ نه کاذب و فریبنده.

نقطه اصلی و تکیه‌گاه امید ملت، جریان جوان انقلابی فرزانه، متعهد، معتقد به نظام اسلامی و عدل‌ اسلامی و آشنا به مسائل مردم، همدل با مستضعفین، پیشرو و همراه با احساس مسئولیت است. 

نخستین و ریشه‌ای‌ترین جهاد جوانان، راندن ناامیدی بیجا و ترس کاذب از خود و دیگران و نیز پرورش نهال امید به آینده در آحاد مردم و مراقبت مستمر از آن است.