پنج شنبه 18 دی 1404
Thursday, 08 January 2026
امیر جدیدی
عکاس خبرنگار هممیهن
نزدیک به سه سال است که بیشتر روزها این گوشه صفحه ۳ هممیهن با هم حرف زدهایم. حالا که به روزهای رفته نگاه میکنم دلم میخواهد اینجا بنویسم «ما را به سخت جانی خویش این گمان نبود» اما نه حواسم هست که اینجا جای حرفهای ترند و احساسی نیست.
اینجا قرار بود هر روز به واسطه یک عکس درباره اتفاقات ایران و جهان حرف بزنیم. قرار بود هر چه میخواهد دل تنگمان را روی دایره صفحه بریزیم. یکی من بگویم یکی شما. اصلاً به جان هم بیفتیم اما ته ماجرا روی هم را ببوسیم و دست هم را بفشاریم و به احترام هموطن بودنمان حرف و نظر دیگری را محترم بشماریم.
اینجا قرار بود جلوی ناعدالتی و ندانمکاری حالا هر کجای عالم که باشد بایستیم. اینجا قرار بود هر کس که به این آب و خاک چشم دارد، پایش را قلم کنیم. اینجا همان جایی بود که درباره همه اتفاقات ۱۴۰۱ حرف زدیم، گلایه کردیم، درددل نوشتیم و...
بعد هزار اتفاق افتاد. آخرش جنگ شد. همین جا و هر روز آن دوازده روز درباره کثافت نتانیاهو و اعوان و انصارش حرف زدیم. این گوشه همان جایی بود که اگر یک جان شریف آن طرف عالم مورد ظلم قرار میگرفت ما دربارهاش حرف میزدیم. اصلاً همه اینها را بابت این مینوشتیم که بچههای این ملک عزیز در آرامش و آسایش سر به بالین بگذارند و خون از دماغشان نریزد.
وقتی به روزهای رفته این سه سال نگاه میکنیم انگار کن که عمری دراز را پشت سر گذاشته باشیم. حالا این روزها ترامپ، نتانیاهو، ارز ترجیحی، ندانمکاری، قیمت دلار، زیادهخواهی عدهای شکمسیر و چه و چه دست به دست هم داده که دوباره ایران روز خوش نبیند.
اینبار اما با دفعات پیش فرق دارد. اینبار بین همه کسانی که به هر دلیلی معترضاند بچههای این ملک هم هستند. بچههایی که خیلیهایشان بعد از اینکه دستگیر شدهاند نیروی امنیتی را عمو صدا میکنند.
شما را به جان بچههایتان قسم، فکری به حال این روزهای ایران بکنید. اگر توان کشیدن افسار گسیخته دلار را ندارید با مردم حرف بزنید. اصلاً وزیر و وکیل جمع شوید و بین معترضان بروید.
دل به دل شکستهشان دهید. قدر این مردم را نه در مقام حرف که در عمل بدانید. نمیدانم چه کاری میخواهید بکنید اما جان عزیزتان حواستان به بچهها باشد. این روزها میگذرد اما این بچهها قرار است آینده ایران را بسازند.
