بزرگترین بانک‌های مرکزی جهان از نظر دارایی‌ها

به گزارش ایسنا، بانک‌های مرکزی جهانی نقش مهمی در شکل‌دهی به ثبات اقتصادی و سیاست پولی ایفا می‌کنند. ترازنامه‌های آنها که اغلب با اوراق بهادار دولتی، ذخایر خارجی و سایر ابزارهای مالی انباشته شده‌اند، دریچه‌ای به سوی قدرت مالی و اولویت‌های استراتژیک آنها ارائه می‌دهند.

جدیدترین داده‌های «بانک تسویه حساب‌های بین‌المللی» (BIS) بزرگترین بانک‌های مرکزی جهان را بر اساس کل دارایی‌ها تا سه‌ ماهه سوم ۲۰۲۵ نشان می‌دهد. این رتبه‌بندی نه تنها اندازه اقتصادهای اصلی، بلکه تفاوت‌ها در استراتژی‌های سیاست پولی، سطوح تسهیل کمی و مداخلات ارزی را نیز منعکس می‌کند.

بر اساس گزارش ویژوال کپیتالیست، طبق این داده‌ها،  ۱۰ بانک مرکزی برتر بر اساس دارایی‌های در اختیارشان، عبارتند از:

در صدر این فهرست، منطقه یورو با ۷.۱۳ تریلیون دلار دارایی کل قرار دارد و پس از آن چین (۶.۶۲ تریلیون دلار) و ایالات متحده (۶.۵۹ تریلیون دلار) با اختلاف کمی قرار دارند. این سه کشور در مجموع بیش از نیمی از دارایی‌های بانک‌های مرکزی جهان را در اختیار دارند. سوئیس، با وجود جمعیت کمتر، بیش از ۱.۱ تریلیون دلار دارایی دارد که رقمی بسیار بزرگ بوده و ناشی از مداخلات ارزی و انباشت ذخایر ارزی است.

دارایی‌های بانک مرکزی دقیقا چیست؟

دارایی‌های بانک مرکزی شامل همه چیز از ذخایر طلا و ارز خارجی گرفته تا اوراق قرضه دولتی و وام‌های موسسات مالی می‌شود. این ذخایر به عنوان پایه و اساس عملیات پولی بانک مرکزی و توانایی آن در تاثیرگذاری بر نرخ بهره، کنترل تورم و تثبیت ارزش ارز عمل می‌کنند. از بانک‌های مرکزی به طور فزاینده‌ای انتظار می‌رود که نه تنها به عنوان وام‌دهندگان نهایی، بلکه به عنوان تثبیت‌کننده بازارهای مالی از طریق خرید دارایی‌ها و تسهیلات نقدینگی نیز عمل کنند.

ظهور بازارهای نوظهور

در حالی که اقتصادهای توسعه‌یافته در صدر فهرست قرار دارند، بازارهای نوظهور در حال پیشروی هستند. بانک مرکزی هند ۹۱۱ میلیارد دلار دارایی دارد و برزیل با ۸۹۸ میلیارد دلار در رتبه بعدی قرار دارد. این نفوذ مالی به پویایی قدرت جهانی گسترده‌تر دامن می‌زند. برای مثال، ذخایر بانک مرکزی به حمایت از ارز یک کشور در تجارت بین‌المللی کمک می‌کند. از این نظر، کشورهایی که ذخایر زیادی دارند، نفوذ بیشتری بر اقتصاد جهانی دارند.

در حالی که کل دارایی‌ها، تولید ناخالص داخلی یا بهره‌وری را اندازه‌گیری نمی‌کند، نشان می‌دهد که یک بانک مرکزی چقدر قدرت اقدام برای تثبیت بازارها یا تاثیرگذاری بر نرخ ارز دارد. کشورهایی که پایه‌های دارایی بزرگتری دارند، اهرم‌های بیشتری برای مدیریت شوک‌های مالی دارند. همچنان که ما وارد مرحله جدیدی از انقباض پولی و تغییر جریان‌های سرمایه جهانی می‌شویم، درک این سطوح دارایی، بینشی در مورد اینکه کدام اقتصادها در بهترین موقعیت برای تحمل نوسانات آینده قرار دارند، ارائه می‌دهد.