میدانیم که خریدهای خارجی در فوتبال ما تابع قوانینی هستند. قرارداد این نوع بازیکنان و مربیان به دلار بسته میشود و نظارت فیفا و ای اف سی روی اتباع خارجی، بیشتر از ایرانیهاست. به اینها باید فلسفه جذب بازیکن و مربی خارجی در همه دنیا را اضافه کرد، آنها باید از نیروهای بومی بهتر و با کیفیتتر باشند تا ضمن موفقیت در کوتاه مدت -برد و قهرمانی- در بلند مدت نیز روی فرهنگ حرفهای فوتبال ما تاثیر بگذارند.
اما در کنار این دلایل، اتفاقاتی در این سالها افتاده که باعث شده سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال در کنار تعیین سهمیه خارجی، سقف استفاده یا بازی هم برای آنها بگذارند. چرا؟ چون هیچ کجای دنیا کشوری را نمیبینید که پول بیشتری به بازیکن خارجی بدهد اما از او استفاده نکند! چرا باید چنین کند و یک جای خالی لیست خود را از بین ببرد؟ ولی متاسفانه در کشور ما قبلاً اتفاقات تلخی از این ناحیه افتاده و این قوانین صرفاً برای جلوگیری از تکرار آنهاست.
با این تفاسیر حساسیت روی خریدهای خارجی، بیشتر از داخلیهاست. به خصوص وقتی آن بازیکن خارجی طی سالها حضور در ایران مهره خوبی بوده باشد که همه سراغش را بگیرند. مثل گئورگی گولسیانی -ستاره گرجستانی سابق پرسپولیس- که تا چند هفته از شروع این فصل هم منتظر ماند اما وقتی خبری از تمدید نشد، به سپاهان برگشت.
او در تمام سالهای حضور در ایران -از ذوب آهن و سپاهان تا نساجی و پرسپولیس- همیشه مهره ای ثابت و تاثیرگزار بود و کسی عادت به نیمکت نشینی اش ندارد. آن قدر خوب بود که به تیم ملی کشورش دعوت و در یورو هم بازی کرد. حالا نیم فصل نخست تمام شده و سپاهان در رتبه اول جدول نشسته است، در حالی که از گولسیانی فقط رونمایی کرد و او بجز بازی جام حذفی با مس کرمان لیگ یکی، در لیگ برتر هرگز ثانیهای برای این تیم به میدان نرفت!
یعنی یک سهمیه خارجی تا اینجا یک نیم فصل را از دست داده و دیگر باید سوال کرد که سپاهان چرا او را خرید؟ و البته مشخص شد چرا پرسپولیس راضی به تمدید قرارداد این مدافع گلزن نشد!
اینجا را بخوانید: رکوردشکنی ملی پوش ازبک؛ ارونوف حالا فقط گولسیانی را میبیند
