پنج شنبه 11 دی 1404
Thursday, 01 January 2026
به گزارش تابناک؛برای فهمیدن منطق خودروهای میتسوبیشی، باید مسیر شکلگیری این برند را شناخت؛ مسیری که بیشتر از هیجان، بر دوام، اعتماد و مهندسی متکی بوده است.داستان میتسوبیشی از سال ۱۸۷۰ میلادی آغاز میشود؛ زمانی که یاتارو ایواساکی در ژاپنی که تازه در حال خروج از انزوای تاریخی بود، یک شرکت حملونقل دریایی پایهگذاری کرد. ژاپن آن روزها تشنه صنعت بود و میتسوبیشی خیلی زود از یک شرکت ساده کشتیرانی فراتر رفت. ورود به حوزه معدن، بانکداری، صنایع سنگین، ساخت ماشینآلات و حتی هواپیماسازی، باعث شد میتسوبیشی از همان ابتدا با منطق «مهندسی مادر» رشد کند؛ یعنی صنعتی که همه چیز در آن باید کار کند، دوام بیاورد و در شرایط سخت از پا نیفتد.
وقتی چنین شرکتی تصمیم میگیرد خودرو بسازد، طبیعی است که نگاهش با خودروسازان صرفاً مصرفی فرق داشته باشد. اولین تلاش میتسوبیشی برای ساخت خودرو در سال ۱۹۱۷ با مدل A انجام شد؛ خودرویی لوکس و دستساز که از نظر فنی جلوتر از زمان خود بود اما برای بازار آن روز ژاپن بیش از حد گران و زودهنگام محسوب میشد. پروژه شکست خورد، اما این شکست باعث کنار گذاشتن ایده خودروسازی نشد؛ بلکه میتسوبیشی مسیرش را عوض کرد.
سالها تمرکز این شرکت روی ساخت کامیون، اتوبوس، خودروهای نظامی و ماشینآلات صنعتی بود؛ جایی که دوام، استقامت و قابلیت اطمینان حرف اول را میزد. همین تجربه باعث شد زمانی که میتسوبیشی بعد از جنگ جهانی دوم دوباره به سراغ خودروهای سواری رفت، با دیدی کاملاً متفاوت وارد میدان شود. نه برای ساخت خودروی لوکس پرزرقوبرق، بلکه برای تولید ماشینهایی که قرار بود سالها کار کنند، خراب نشوند و با زیرساختهای محدود کنار بیایند.
در سال ۱۹۷۰، میتسوبیشی موتورز بهعنوان یک شرکت مستقل متولد شد و از همان ابتدا فلسفهاش روشن بود؛ مهندسی محافظهکارانه، قطعات بادوام و تمرکز بر انتقال قدرت. این نگاه خیلی زود خودش را نشان داد. موتورهای میتسوبیشی معمولاً پیچیدهترین نبودند، اما بهشدت جانسخت بودند. گیربکسها شاید نرمترین حس را منتقل نمیکردند، اما بهندرت تسلیم میشدند. شاسیها برای سالها استفاده طراحی میشدند، نه برای نمایشگاه.
دهههای ۸۰ و ۹۰ میلادی را میتوان دوران بلوغ واقعی میتسوبیشی دانست؛ دورانی که این برند همزمان در چند کلاس خودرو حرف برای گفتن داشت. از سدانهای خانوادگی گرفته تا شاسیبلندهای واقعی و حتی خودروهای اسپرتی که مستقیم از پیست و رالی الهام گرفته بودند. سرمایهگذاری جدی روی سیستمهای چهارچرخ متحرک، نتیجه همان پیشینه صنعتی و نظامی بود. میتسوبیشی خوب میدانست وقتی نیرو درست به زمین منتقل نشود، هیچ موتوری معنا ندارد.
همین نگاه باعث تولد خودروهایی شد که بعدها تبدیل به اسطوره شدند. پاجرو نه فقط یک شاسیبلند، بلکه نماد اعتماد بود. خودرویی که هم در داکار امتحانش را پس داد و هم در جادههای خشن و بیرحم. شاسی مستقل، سیستم چهارچرخ متحرک واقعی و موتورهایی که با سوخت بیکیفیت هم کنار میآمدند، پاجرو را به انتخاب اول بسیاری از بازارهای سخت تبدیل کرد.
در سوی دیگر، لنسر اوولوشن قرار داشت؛ خودرویی که نشان داد میتسوبیشی وقتی بخواهد، میتواند خشن، سریع و بیرحم باشد. اوولوشن یک سدان خانوادگی نبود که اسپرت شده باشد؛ یک خودروی مسابقهای بود که پلاک گرفته بود. سیستم AWD پیشرفته، موتور توربوشارژ و هندلینگی که هنوز هم معیار مقایسه است، اوو را به افسانه تبدیل کرد. توقف تولیدش برای بسیاری نه یک تصمیم اقتصادی، بلکه پایان یک دوره مهندسی تلقی شد.
در کنار اینها، مدلهایی مثل گالانت، L200 و بعدها اوتلندر، نشان دادند که میتسوبیشی بلد است منطق بازار را هم بفهمد. وانت L200 تبدیل به یکی از ستونهای اقتصادی این برند شد؛ خودرویی که هم کار میکرد، هم جان میداد برای شرایط سخت. اوتلندر، بهخصوص در نسخههای هیبرید شارژی، نشان داد میتسوبیشی میتواند وارد دنیای فناوریهای نو هم بشود، بدون اینکه کاملاً از ریشههایش جدا شود.
مسیر میتسوبیشی همیشه هموار نبود. بحرانهای مالی، اشتباهات مدیریتی و در نهایت پیوستن به اتحاد نیسان–رنو، باعث شد بخشی از استقلال مهندسی این برند کمرنگ شود. برخی معتقدند میتسوبیشی امروز دیگر آن جسارت دهههای قبل را ندارد، اما واقعیت این است که DNA این برند هنوز زنده است؛ فقط کمسروصداتر شده.
میتسوبیشی را نمیتوان با معیار زرقوبرق یا آپشنهای فانتزی قضاوت کرد. این برند برای کسانی ساخته شده که از خودرو انتظار «کار کردن» دارند، نه صرفاً «خوشنمایی». کسانی که دوام، منطق مهندسی و قابلیت اعتماد برایشان مهمتر از نمایش است. شاید میتسوبیشی امروز کمتر تیتر اول باشد، اما در دنیای خودرو، همیشه آنهایی که آرام و اصولی جلو میروند، در لحظههای سخت، بیشتر به کار میآیند.
این دقیقاً همان جایی است که میتسوبیشی هنوز ایستاده؛ نه پرهیاهو، نه مدعی، اما ریشهدار و مهندسیشده.
